ევსტაქის მილის ანთება

მოკლედ

ევსტაქის მილის ანთება (ევსტაქიიტი, სალპინგოოტიტი) — ეს არის ევსტაქის (სასმენი) მილის ლორწოვანი გარსის ანთებითი პროცესი, რომელიც აკავშირებს შუა ყურს ცხვირ-ხახასთან. ანთების შედეგად მილი იბლოკება, შუა ყურში წნევა ეცემა და იქმნება ექსუდატის დაგროვების პირობები. მდგომარეობა ხშირია ბავშვებში (2–7 წლის ასაკში), თუმცა მოზრდილებშიც გვხვდება. ტიპიური სიმპტომებია: ყურში სავსეობის შეგრძნება, სმენის დაქვეითება, ყურში ტკაცუნი ან ხმაური, ზოგჯერ — ტკივილი. გამომწვევი მიზეზი ხშირად ზემო სასუნთქი გზების ინფექცია, ალერგიული რინიტი ან ანატომიური ფაქტორებია. მკურნალობა მოიცავს ცხვირის დეკონგესტანტებს, ანტიჰისტამინურ პრეპარატებს, ცხვირის კორტიკოსტეროიდებს, საჭიროების შემთხვევაში — ანტიბიოტიკებს. დროულად ნამკურნალები ევსტაქიიტი კარგად ემორჩილება თერაპიას; უმკურნალოდ შეიძლება გადაიზარდოს ქრონიკულ სეკრეტორულ ოტიტში და მუდმივ სმენის დაკარგვაში.

რა არის და როგორ ხდება

ევსტაქის მილი (tuba auditiva) — 3–4 სმ სიგრძის არხია, რომელიც ცხვირ-ხახის გვერდით კედელს შუა ყურის ღრუს აკავშირებს. მისი ძირითადი ფუნქციაა შუა ყურში წნევის გათანაბრება ატმოსფერულ წნევასთან, ასევე — შუა ყურიდან სეკრეტის დრენაჟი და ყურის ინფექციისგან დაცვა.

ჯანმრთელ მდგომარეობაში ევსტაქის მილი ყლაპვის, მთქნარების ან სახელდახელო ვალსალვას მანევრის დროს იხსნება და ჰაერი შედის შუა ყურში. როცა მილის ლორწოვანი გარსი ანთდება — ის შეშუპდება, მილის სანათური ვიწროვდება ან მთლიანად იკეტება (ობტურაცია).

პათოფიზიოლოგიური ჯაჭვი ასეთია:

1. ანთებითი ან ალერგიული პროცესი იწვევს მილის ლორწოვანის შეშუპებას.
2. მილი ვეღარ იხსნება — შუა ყურში ჰაერი ვეღარ შედის.
3. შუა ყურში არსებული ჰაერი თანდათანობით აბსორბირდება ლორწოვანის სისხლძარღვებში — იქმნება უარყოფითი (ნეგატიური) წნევა.
4. ნეგატიური წნევის გამო საყურე აპკი (ბარაბანის აპკი) შედრეკილია შიგნით, რაც იწვევს სმენის დაქვეითებას და დისკომფორტს.
5. გახანგრძლივების შემთხვევაში ლორწოვანი გარსი იწყებს ტრანსუდატის (შემდგომ — ექსუდატის) გამოყოფას, რაც სეკრეტორული ოტიტის სახით ვლინდება.

გამომწვევი აგენტები შეიძლება იყოს ვირუსული (რინოვირუსი, ადენოვირუსი), ბაქტერიული (Streptococcus pneumoniae, Haemophilus influenzae, Moraxella catarrhalis) ან ალერგიული ფაქტორები. ცხვირის პოლიპები, ცხვირის ძგიდის გახრა, ადენოიდების ჰიპერტროფია — ეს ანატომიური მიზეზებიც ხშირად მონაწილეობს ევსტაქიიტის განვითარებაში.

ვინ რისკის ჯგუფშია

ასაკი. ევსტაქის მილის დისფუნქცია ყველაზე ხშირია 2–7 წლის ბავშვებში, რადგან მათი ევსტაქის მილი უფრო მოკლე, ჰორიზონტალური და ვიწრო აღნაგობისაა, რაც დრენაჟს აფერხებს. მოზრდილებშიც შეიძლება განვითარდეს, განსაკუთრებით 40+ ასაკში, როცა ლორწოვანის ფუნქცია უარესდება.

ალერგიული ანამნეზი. ალერგიული რინიტი, ბრონქული ასთმა ან ატოპიური დერმატიტი მნიშვნელოვნად ზრდის რისკს. ალერგიული ანთება პირდაპირ ზემოქმედებს ცხვირ-ხახის ლორწოვანზე (NICE, 2024).

ინფექციური ფაქტორები. ხშირი გაციება, რინოსინუსიტი, ადენოიდიტი — ეს ყველაფერი ხელს უწყობს მილის ობტურაციას.

ანატომიური ფაქტორები:

• ცხვირის ძგიდის გახრა
• ადენოიდების ჰიპერტროფია
• ცხვირ-ხახის სიმსივნეები (იშვიათად, მოზრდილებში ცალმხრივი ევსტაქიიტის დროს გამორიცხვა სავალდებულოა)

ცხოვრების წესი:

• მოწევა (აქტიური და პასიური) — ლორწოვანის ცილიარული ფუნქციის დათრგუნვა
• ხშირი ფრენა თვითმფრინავით ან მყვინთავობა (ბაროტრავმის რისკი)
• გარემოს დაბინძურება

თანმხლები დაავადებები: გასტროეზოფაგური რეფლუქსი (GERD), იმუნოდეფიციტი, ცხვირის პოლიპოზი.

სიმპტომები

ევსტაქის მილის ანთების ძირითადი კლინიკური გამოვლინებებია:

• ყურში სავსეობის ან დახშობის შეგრძნება — ყველაზე ხშირი საჩივარი; პაციენტები აღწერენ, თითქოს ყური „ჩაკეტილია"
• სმენის დაქვეითება — ჩვეულებრივ გამტარობითი (კონდუქტური) ტიპის, მსუბუქიდან ზომიერამდე (20–30 დბ)
• ყურში ტკაცუნი ან ხმაური — განსაკუთრებით ყლაპვის ან მთქნარების დროს
• აუტოფონია — საკუთარი ხმის რეზონანსი ყურში
• ყურში ტკივილი — ჩვეულებრივ ზომიერი, მქრქალი; ინტენსიური ტკივილი მიანიშნებს მწვავე შუა ყურის ანთებაზე
• წონასწორობის მსუბუქი დარღვევა — არასისტემური თავბრუსხვევა
• ყურში სითხის „გადასხმის" შეგრძნება

ნაკლებად ხშირი სიმპტომები:

• თავის ტკივილი ტემპორალურ მიდამოში
• ყურიდან გამონადენი (თუ ბარაბანის აპკის პერფორაცია მოხდა)
• გამოხატული ვერტიგო (იშვიათი, მიუთითებს შიდა ყურის ჩართვაზე)

მწვავე ევსტაქიიტი ხშირად თან ახლავს გაციებას ან ალერგიულ ეპიზოდს და რამდენიმე დღეში ან 1–2 კვირაში ქრება. ქრონიკული ევსტაქიიტი გრძელდება 3 თვეზე მეტ ხანს და ხასიათდება მუდმივი სმენის დაქვეითებითა და ყურში სავსეობით. ბავშვებში მშობლებმა ყურადღება უნდა მიაქციონ: ბავშვი ხშირად ეხება ყურს, ვერ ესმის ჩუმი საუბარი, ტელევიზორს ხმამაღლა ართმევს, აკადემიური მოსწრება უარესდება.

დიაგნოსტიკა

ევსტაქის მილის ანთების დიაგნოსტიკა უმეტესად კლინიკურია და მოიცავს რამდენიმე საფეხურს:

1. ანამნეზი და ფიზიკალური გამოკვლევა ოტოსკოპიით ექიმი აფასებს ბარაბანის აპკს. ტიპიური ნიშნებია:

• ბარაბანის აპკის რეტრაქცია (შიგნით შედრეკა)
• აპკის მოქრქალება ან მოყვითალო შეფერილობა
• აპკის უკან სითხის დონე ან ჰაერის ბუშტუკები (სეკრეტორული ოტიტის ნიშანი)
• სინათლის რეფლექსის დაკარგვა ან ცვლილება

2. პნევმატური ოტოსკოპია აპკის მოძრაობის შეფასება ჰაერის დატუმბვით. ევსტაქიიტის დროს აპკის მობილობა შეზღუდულია — ეს ერთ-ერთი ყველაზე ინფორმაციული ტესტია (AAP Guideline, 2016).

3. ტიმპანომეტრია ობიექტური ტესტი, რომელიც ზომავს შუა ყურის წნევასა და აპკის კომპლიანსს. ნორმაში ტიმპანოგრამა ტიპი A-ს იძლევა. ევსტაქიიტის დროს:

• ტიპი B — ბრტყელი მრუდი (სითხე შუა ყურში)
• ტიპი C — პიკის გადანაცვლება ნეგატიური წნევისკენ (მილის დისფუნქცია სითხის გარეშე)

4. აუდიომეტრია სმენის სხვადასხვა სიხშირეზე შეფასება. ტიპიურად ვლინდება კონდუქტური ტიპის სმენის დაქვეითება 15–30 დბ-ით, ძირითადად დაბალ სიხშირეებზე.

5. ცხვირ-ხახის ენდოსკოპია მოზრდილებში, განსაკუთრებით ცალმხრივი ევსტაქიიტის დროს, აუცილებელია ცხვირ-ხახის ენდოსკოპიური გამოკვლევა ნაზოფარინგეალური სიმსივნის გამოსარიცხად.

6. KT (იშვიათად) ტემპორალური ძვლის კომპიუტერული ტომოგრაფია — ქრონიკულ ან რეფრაქტერულ შემთხვევებში, ქოლესტეატომის ან სხვა სტრუქტურული პათოლოგიის გამოსარიცხად.

მკურნალობა — წამლები

მკურნალობის სტრატეგია დამოკიდებულია მიზეზზე (ინფექციური, ალერგიული, მექანიკური) და მიმდინარეობის ხანგრძლივობაზე (მწვავე vs ქრონიკული).

პირველი რიგის თერაპია

ცხვირის დეკონგესტანტები (ტოპიკური): ამცირებენ ცხვირის ლორწოვანის და ევსტაქის მილის შესავლის შეშუპებას, რითაც აუმჯობესებენ მილის გახსნას.

• ანტაზოლი 0.1% — მოზრდილებისთვის, 2–3 წვეთი თითოეულ ნესტოში, დღეში 2–3-ჯერ, არაუმეტეს 5–7 დღისა
• ანტაზოლი 0.05% — ბავშვებისთვის, 1–2 წვეთი, დღეში 2–3-ჯერ, არაუმეტეს 5 დღისა
• აფრინი — ოქსიმეტაზოლინის შემცველი სპრეი, დღეში 2-ჯერ, არაუმეტეს 3–5 დღისა

⚠️ მნიშვნელოვანი: ტოპიკური დეკონგესტანტების 7 დღეზე მეტხანს გამოყენება იწვევს მედიკამენტოზურ რინიტს (რიბაუნდ-ეფექტი), რაც მდგომარეობას ამძიმებს.

ცხვირის კორტიკოსტეროიდები: პირველი რიგის თერაპია, განსაკუთრებით ალერგიული ფონის ან ქრონიკული ევსტაქიიტის დროს (BNF 87, 2024).

• ბუდესონიდი 50მკგ — ცხვირის სპრეი, 1–2 შესხურება თითოეულ ნესტოში, დღეში 1–2-ჯერ
• ბუდესონიდი 200მკგ — უფრო მაღალი დოზა რეფრაქტერული შემთხვევებისთვის

კორტიკოსტეროიდებს ეფექტი ვლინდება 3–7 დღეში და რეკომენდებულია მინიმუმ 2–4 კვირის კურსი. პროფილი უსაფრთხოა — სისტემური აბსორბცია მინიმალურია.

ანტიჰისტამინური პრეპარატები: ალერგიული ევსტაქიიტის დროს აუცილებელი კომპონენტია.

• ცეტირიზინი 10მგ — 1 ტაბლეტი დღეში ერთხელ, მოზრდილებში
• ალერფასტი 120მგ — ფექსოფენადინი, 1 ტაბლეტი დღეში
• ალერფასტი 180მგ — უფრო მაღალი დოზა, საჭიროებისას

მეორე თაობის ანტიჰისტამინები უპირატესია, რადგან არ იწვევენ ძილიანობას.

მეორე რიგის თერაპია

ანტიბიოტიკები: მხოლოდ ბაქტერიული ინფექციის ეჭვის ან დადასტურებული მწვავე შუა ყურის ანთების თანმხლეობის შემთხვევაში (NICE NG91, 2018).

• ამოქსიცილინი 500მგ — მოზრდილებში 500 მგ, დღეში 3-ჯერ, 5–7 დღე. ბავშვებში დოზირება წონის მიხედვით
• ამოქსიკლავი 625მგ — ამოქსიცილინი + კლავულანის მჟავა, 1 ტაბლეტი დღეში 3-ჯერ, 7 დღე — თუ მონო-ამოქსიცილინი არაეფექტურია
• ამოქსიკლავი 1000მგ — უფრო მძიმე შემთხვევებში
• აზიმაკი 500მგ ან აზითრომიცინი 500მგ — პენიცილინის ალერგიის შემთხვევაში, 500 მგ პირველ დღეს, შემდეგ 250 მგ, 4 დღე (ჯამი: 5 დღე)
• ცეფუროქსიმი 500მგ — ალტერნატიული ცეფალოსპორინი

დამხმარე თერაპია

ტკივილგამაყუჩებლები/ანთების საწინააღმდეგო:

• ნუროფენი (იბუპროფენი 400 მგ) — ტკივილისა და ანთების შესამცირებლად, დღეში 3-ჯერ, საკვებთან ერთად
• ანალგინი 500მგ — ტკივილის შემთხვევაში, მოკლევადიანად

მუკოლიტიკები: ხელს უწყობენ ბლანტი სეკრეტის გათხელებას ევსტაქის მილში.

• ამბროქსოლი 30მგ — 1 ტაბლეტი, დღეში 2–3-ჯერ
• ბრომჰექსინი — 8 მგ, დღეში 3-ჯერ

ბავშვებში სპეციალურად:

• ამბროქსოლი სიროფი 15მგ/5მლ — დოზა ასაკის მიხედვით
• ანაურანი ყურის წვეთები — ტკივილისა და ანთების ლოკალური მართვისთვის, თუ ოტიტი თან ახლავს (ბარაბანის აპკის მთლიანობის დროს)

ცხოვრების წესი

ვალსალვას მანევრი და მილის „გახსნის" ტექნიკები: რეგულარულად ცადეთ ვალსალვას მანევრი (ცხვირის დახშობით ჰაერის „ჩაბერვა" ყურში) ან ტოინბის მანევრი (ცხვირის დახშობით ყლაპვა). ეს ხელს უწყობს მილის დროებით გახსნასა და წნევის გათანაბრებას. ფრენის ან სიმაღლის ცვლილების დროს ხშირად იყლაპეთ, ღეჭეთ საღეჭი რეზინი ან წოწნეთ კანფეტი.

მოწევის შეწყვეტა: თამბაქოს კვამლი პირდაპირ აზიანებს ცხვირ-ხახის ლორწოვანს, თრგუნავს ცილიარულ ფუნქციას და ამძიმებს ევსტაქიიტს. პასიური მოწევაც (განსაკუთრებით ბავშვებთან) აუცილებლად გამოსარიცხია (WHO, 2023).

ალერგენების კონტროლი: ალერგიული ფონის შემთხვევაში: მტვრის ტკიპასთან ბრძოლა (ჰიპოალერგიული თეთრეული, ხშირი სველი წმენდა), ცხოველებთან კონტაქტის შეზღუდვა, მტვერსაწოვის HEPA ფილტრით გამოყენება.

ჰიდრატაცია: საკმარისი სითხის მიღება (დღეში 1,5–2 ლიტრი) სეკრეტის გათხელებას უწყობს ხელს.

ცხვირის ირიგაცია: ფიზიოლოგიური ხსნარით ცხვირის რეგულარული ჩამოვლება ეფექტურია როგორც მწვავე, ისე ქრონიკული ფორმის დროს.

ფიზიკური აქტივობა: ზომიერი ფიზიკური აქტივობა სასარგებლოა, მაგრამ ბაროტრავმის რისკის მქონე აქტივობები (მყვინთავობა, სიმაღლეთა თამაში) შეზღუდეთ მწვავე პერიოდში.

კვება: გასტროეზოფაგური რეფლუქსის კონტროლი — მწვანილი, ცხარე, ცხიმიანი საკვების შეზღუდვა, ძილის წინ 2–3 საათით ადრე ჭამის შეწყვეტა.

გართულებები

ევსტაქის მილის ანთების უმკურნალოდ დატოვება ან ქრონიკულ ფორმაში გადასვლა სერიოზული გართულებების რისკს ქმნის:

მწვავე შუა ყურის ანთება (მწვავე ოტიტი მედია): სეკრეტი, რომელიც გროვდება შუა ყურში, ინფიცირდება. შეიძლება განვითარდეს რამდენიმე დღეში. ახლავს ინტენსიური ტკივილი, ცხელება, ბავშვში — ტირილი და მოუსვენრობა.

ქრონიკული სეკრეტორული ოტიტი (გლუ ეარი): სითხე შუა ყურში 3 თვეზე მეტ ხანს რჩება. ბავშვებში ეს მეტყველებისა და კოგნიტიური განვითარების შეფერხების მიზეზი შეიძლება გახდეს.

ბარაბანის აპკის რეტრაქციული ჯიბე: ქრონიკული ნეგატიური წნევა აპკს შეგნით „წარბის" — ფორმირდება ჯიბე, სადაც კერატინი გროვდება.

ქოლესტეატომა: რეტრაქციული ჯიბეში ეპითელიუმის ზრდა — ეს თანდათანობით ანგრევს შუა ყურის ძვლაკებს და შეიძლება გავრცელდეს ინტრაკრანიალურად. შეიძლება საჭირო გახდეს ქირურგიული ჩარევა.

მუდმივი კონდუქტური სმენის დაქვეითება: 6–12 თვის განმავლობაში უმკურნალოდ დარჩენილ შემთხვევებში სმენის დაკარგვა შეიძლება მნიშვნელოვანი გახდეს.

ბარაბანის აპკის ტიმპანოსკლეროზი: ქრონიკული ანთებით გამოწვეული აპკის კალციფიკაცია.

გრძელვადიანი პროგნოზი

მწვავე ევსტაქის მილის ანთების პროგნოზი ძალიან კარგია — ადეკვატური მკურნალობით სიმპტომები 1–3 კვირაში სრულად იხსნება. პაციენტთა 90%-ზე მეტს სმენა სრულად აღუდგება.

ქრონიკული ევსტაქიიტის პროგნოზი დამოკიდებულია ძირითად მიზეზზე. ალერგიის კონტროლით და ცხვირის კორტიკოსტეროიდებით ხშირად ქრონიკული ფორმაც კარგად იმართება. თუმცა, თუ ანატომიური ობსტრუქცია ან რეფრაქტერული მდგომარეობა არსებობს, შეიძლება საჭირო გახდეს ქირურგიული ჩარევა — ტიმპანოსტომიის მილაკების ჩადგმა (გრომეტები), რაც 80–90% შემთხვევაში ეფექტურია.

ბავშვებში ასაკის მატებასთან ერთად ევსტაქის მილის ანატომია „მწიფდება" (უფრო ვერტიკალური ხდება), რის გამოც პრობლემა ხშირად 7–8 წლის ასაკისთვის თვითკლებულობს.

როდის უნდა მიმართო ექიმს

დაუყოვნებლივ მიმართეთ ოტორინოლარინგოლოგს (ყურ-ცხვირ-ყელის ექიმს) შემდეგ შემთხვევებში:

• ყურის ტკივილი მძიმეა, ტემპერატურა 38.5°C-ზე მაღალია — შესაძლოა მწვავე ოტიტი მედია ან მისი გართულებაა
• სმენის დაქვეითება 2 კვირაზე მეტ ხანს გრძელდება — საჭიროა ტიმპანომეტრია და აუდიომეტრია
• ბავშვს აქვს მეტყველების შეფერხება ან სკოლაში სწავლის პრობლემები — შესაძლოა ქრონიკული სეკრეტორული ოტიტი
• ცალმხრივი ევსტაქიიტი მოზრდილში, რომელიც 4 კვირაზე მეტ ხანს გრძელდება — აუცილებელია ნაზოფარინგეალური სიმსივნის გამორიცხვა ენდოსკოპიით
• ყურიდან სისხლიანი ან ჩირქიანი გამონადენი — ბარაბანის აპკის პერფორაციის ნიშანი
• თავბრუსხვევა, წონასწორობის მკვეთრი დარღვევა ან ღებინება — შესაძლოა ლაბირინთის ჩართვა

ხშირად დასმული კითხვები

შეიძლება თუ არა ევსტაქის მილის ანთება თავისით გაიაროს?

დიახ, მწვავე ევსტაქიიტი, რომელიც გაციებას თან ახლავს, ხშირად 1–2 კვირაში თავისთავად ქრება, როცა ვირუსული ინფექცია იხსნება. თუმცა, თუ სიმპტომები 2 კვირაზე მეტ ხანს გრძელდება ან მძიმდება, აუცილებლად უნდა მიმართოთ ექიმს, რადგან ქრონიკული ფორმა თვითგანკურნებას იშვიათად ექვემდებარება.

შეიძლება თუ არა ალკოჰოლის მიღება მკურნალობის დროს?

ანტიბიოტიკების მიღების პერიოდში ალკოჰოლის მოხმარება არ არის რეკომენდებული — განსაკუთრებით ამოქსიკლავთან და აზითრომიცინთან ერთად, რადგან ალკოჰოლი ამძიმებს ღვიძლის დატვირთვას და ამცირებს იმუნურ პასუხს. ანტიჰისტამინებთან ერთად ალკოჰოლი ძილიანობას აძლიერებს. მკურნალობის კურსის დასრულების შემდეგ — ზომიერი მოხმარება ნებადართულია.

შეიძლება თუ არა ფრენა ან მყვინთავობა ევსტაქიიტის დროს?

მწვავე ევსტაქიიტის პერიოდში ფრენა და მყვინთავობა მკაცრად არ არის რეკომენდებული. ბლოკირებული ევსტაქის მილი წნევის ცვლილებას ვერ კომპენსირებს, რაც იწვევს ძლიერ ტკივილს (ბაროტრავმა) და ბარაბანის აპკის რუპტურის რისკს. თუ ფრენა გარდაუვალია — ფრენის წინ 30 წუთით გამოიყენეთ ცხვირის დეკონგესტანტი და ხშირად იყლაპეთ აფრენა/დაფრენის დროს.

ორსულობის დროს როგორ მკურნალობენ ევსტაქიიტს?

ორსულობის დროს მკურნალობის არჩევანი შეზღუდულია. ყველაზე უსაფრთხოა ფიზიოლოგიური ხსნარით ცხვირის ირიგაცია და ვალსალვას მანევრი. ცხვირის კორტიკოსტეროიდები (მაგ., ბუდესონიდი) კატეგორია B-ში არის და ექიმის რეკომენდაციით შეიძლება გამოყენება. ტოპიკური დეკონგესტანტები მინიმალური დოზებით, მოკლევადიანად — დასაშვებია, მაგრამ ექიმის მეთვალყურეობით. ანტიბიოტიკებიდან ამოქსიცილინი ორსულობის დროს უსაფრთხოდ ითვლება (FDA კატეგორია B).

რა განსხვავებაა ევსტაქიიტსა და ოტიტს შორის?

ევსტაქიიტი — ეს ევსტაქის მილის ანთებაა, ხოლო ოტიტი მედია — შუა ყურის ანთება. ევსტაქიიტი ხშირად წინ უსწრებს ოტიტს: ჯერ მილი იბლოკება, შემდეგ შუა ყურში სითხე გროვდება, რომელიც ინფიცირდება. ევსტაქიიტი შეიძლება არსებობდეს ოტიტის გარეშეც — მხოლოდ ყურის სავსეობითა და მსუბუქი სმენის დაქვეითებით. თუ ტემპერატურა მაღალია, ტკივილი ძლიერია და ყურიდან გამონადენია — ეს უკვე ოტიტია და ანტიბიოტიკოთერაპია შეიძლება აუცილებელი გახდეს.

ბავშვს ხშირად აქვს ევსტაქიიტი — საჭიროა თუ არა ოპერაცია?

თუ ბავშვს წელიწადში 3-ზე მეტჯერ აქვს შუა ყურის ანთება ან 3 თვეზე მეტ ხანს გრძელდება სეკრეტორული ოტიტი სმენის დაქვეითებით, ოტორინოლარინგოლოგმა შეიძლება მიზანშეწონილად მიიჩნიოს ტიმპანოსტომიის მილაკების (გრომეტების) ჩადგმა. ეს მინიმალურად ინვაზიური პროცედურაა — ბარაბანის აპკში პატარა მილაკი თავსდება, რომელიც შუა ყურის ვენტილაციას და დრენაჟს უზრუნველყოფს. მილაკი ჩვეულებრივ 6–12 თვეში თავისით გამოდის. ამავდროულად, თუ ადენოიდები ჰიპერტროფირებულია, მათი მოცილებაც შეიძლება სასარგებლო იყოს (NICE NG234, 2023).