სრული დოზირების სქემა ასაკისა და მდგომარეობის მიხედვით
მოზრდილებში საწყისი დოზა ჩვეულებრივ შეადგენს 25-50 მგ დღეში, გაყოფილი რამდენიმე მიღებაზე. დოზა შეიძლება გაიზარდოს 100-200 მგ-მდე დღეში, პაციენტის მდგომარეობისა და ტოლერანტობის მიხედვით. მაქსიმალური დღიური დოზა შეიძლება მიაღწიოს 400 მგ-ს, მაგრამ იშვიათად აღემატება 200 მგ-ს. ხანდაზმულ პაციენტებში და დასუსტებულ პაციენტებში დოზა უნდა შემცირდეს. თირკმლის უკმარისობისას (CrCl < 30 მლ/წთ) საჭიროა დოზის კორექცია, თუმცა კონკრეტული რეკომენდაციები შეზღუდულია და ექიმის შეხედულებას ექვემდებარება. ღვიძლის უკმარისობისას (Child-Pugh კლასი B ან C) დოზის შემცირება აუცილებელია. პრეპარატი მიიღება პერორალურად, საკვების მიღებისგან დამოუკიდებლად, სასურველია მცირე რაოდენობით წყალთან ერთად. მიღების ხერხი დამოკიდებულია დღიურ დოზაზე (ერთჯერადად ან გაყოფილი რამდენიმე მიღებაზე).
ტიზერცინის გამოყენება ბავშვებსა და მოზარდებში უნდა მოხდეს მხოლოდ ექიმის მკაცრი მითითებით და მჭიდრო სამედიცინო მეთვალყურეობის ქვეშ. არ არსებობს ზუსტი ასაკობრივი ლიმიტი ან დოზირების რეკომენდაციები ბავშვებისთვის, რადგან უსაფრთხოება და ეფექტურობა ამ ასაკობრივ ჯგუფში სრულად არ არის დადგენილი. დოზირება, თუ ინიშნება, უნდა იყოს ინდივიდუალური და დაფუძნებული ბავშვის წონაზე, ასაკსა და კლინიკურ მდგომარეობაზე. განსაკუთრებული სიფრთხილეა საჭირო, რადგან ბავშვებში გვერდითი მოვლენები, განსაკუთრებით ექსტრაპირამიდული სიმპტომები, შეიძლება უფრო გამოხატული იყოს.
ხანდაზმულ პაციენტებში (65 წელზე მეტი) ლე-ვომეპრომაზინის გამოყენებისას საჭიროა სიფრთხილე და დოზის შემცირება. ხანდაზმულებს უფრო მეტად აქვთ გვერდითი მოვლენების, როგორიცაა ორთოსტატული ჰიპოტენზია, სედაცია, თავბრუსხვევა და ექსტრაპირამიდული სიმპტომები, განვითარების რისკი. პოლიფარმაციის მქონე პაციენტებში ურთიერთქმედების რისკი იზრდება. რეკომენდებულია თირკმლისა და ღვიძლის ფუნქციის რეგულარული მონიტორინგი. მკურნალობა უნდა დაიწყოს დაბალი დოზით და თანდათან გაიზარდოს, პაციენტის რეაქციის გათვალისწინებით.
სრული ანოტაცია, შემადგენლობა და ფარმაკოკინეტიკა — იხილეთ ინსტრუქციის გვერდი.