სრული დოზირების სქემა ასაკისა და მდგომარეობის მიხედვით
მოზრდილებში საწყისი დოზა შეადგენს 1-2 ამპულას (2-4 მლ) დღეში, რომელიც შეჰყავთ ინტრამუსკულარულად ან ინტრავენურად. მძიმე შემთხვევებში დოზა შეიძლება გაიზარდოს ექიმის მითითებით. თერაპიის გაგრძელებისას, როდესაც მდგომარეობა გაუმჯობესდება, დოზა შეიძლება შემცირდეს 1 ამპულამდე (2 მლ) 1-3-ჯერ კვირაში. თირკმლის ფუნქციის დარღვევისას (CrCl < 50 მლ/წთ) დოზის კორექცია საჭიროა ექიმის გადაწყვეტილებით, რადგან თიამინის ექსკრეცია შეიძლება შენელდეს. ღვიძლის ფუნქციის დარღვევისას (Child-Pugh A, B, C) სპეციფიკური დოზის კორექცია არ არის დადგენილი, თუმცა საჭიროა სიფრთხილე და ექიმის მეთვალყურეობა. პრეპარატი შეჰყავთ ინტრამუსკულარულად ან ნელა ინტრავენურად. ინტრავენური შეყვანისას ხსნარი უნდა იყოს ოთახის ტემპერატურაზე.
ბავშვებში ტიოგამმა 1.2%-ის გამოყენების უსაფრთხოება და ეფექტურობა დადგენილი არ არის. ამ ასაკობრივ ჯგუფში პრეპარატის გამოყენება რეკომენდებული არ არის, გარდა იმ შემთხვევებისა, როდესაც ექიმის მიერ მკაცრად არის დანიშნული და სარგებელი აღემატება პოტენციურ რისკებს. სპეციფიკური დოზირება ბავშვებისთვის არ არის განსაზღვრული. ექიმმა უნდა მიიღოს გადაწყვეტილება ინდივიდუალურად, პაციენტის მდგომარეობისა და წონის გათვალისწინებით, თუკი პრეპარატის გამოყენება აუცილებელია.
65 წელზე უფროს პაციენტებში, ტიოგამმა 1.2%-ის დოზის კორექცია, როგორც წესი, არ არის საჭირო, თუ არ არის თირკმლის ან ღვიძლის ფუნქციის მნიშვნელოვანი დარღვევა. ხანდაზმულ პაციენტებში ხშირად აღინიშნება თირკმლის ფუნქციის დაქვეითება, ამიტომ რეკომენდებულია თირკმლის ფუნქციის მონიტორინგი, განსაკუთრებით თუ პაციენტი იღებს სხვა პრეპარატებს (polypharmacy). თიამინის დეფიციტი შეიძლება იყოს უფრო ხშირი ხანდაზმულებში არასრულფასოვანი კვების ან ქრონიკული დაავადებების გამო. ექიმმა უნდა შეაფასოს ინდივიდუალური საჭიროება და დოზა.
სრული ანოტაცია, შემადგენლობა და ფარმაკოკინეტიკა — იხილეთ ინსტრუქციის გვერდი.