სრული დოზირების სქემა ასაკისა და მდგომარეობის მიხედვით
მოზრდილებში შიზოფრენიის მკურნალობის საწყისი დოზაა 2 მგ დღეში ერთხელ. საჭიროებისამებრ, დოზა შეიძლება გაიზარდოს 1 მგ-ით ყოველ 2-3 დღეში. ჩვეულებრივი შემანარჩუნებელი დოზაა 4-6 მგ დღეში ერთხელ. მაქსიმალური რეკომენდებული დოზაა 10 მგ დღეში ერთხელ. ბიპოლარული აშლილობის მანიაკალური ეპიზოდების დროს საწყისი დოზაა 2-3 მგ დღეში ერთხელ. აუტიზმთან დაკავშირებული გაღიზიანებადობის დროს საწყისი დოზაა 0.5 მგ დღეში ერთხელ, რომელიც შეიძლება გაიზარდოს 0.5-1 მგ-ით ყოველ 2-3 დღეში. მაქსიმალური დოზაა 1 მგ/კგ/დღეში ან 6 მგ/დღეში, რომელიც უფრო დაბალია. თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში (CrCl <30 მლ/წთ) რეკომენდებულია საწყისი დოზის შემცირება 0.5 მგ-მდე დღეში ერთხელ. ღვიძლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში (Child-Pugh A ან B) რეკომენდებულია საწყისი დოზის შემცირება 0.5 მგ-მდე დღეში ერთხელ. პაციენტებში, რომლებიც იღებენ CYP3A4 ინდუქტორებს ან CYP2D6 ინჰიბიტორებს, შეიძლება საჭირო გახდეს დოზის კორექცია. მიღება ხდება პერორალურად, დღეში ერთხელ, სასურველია ერთსა და იმავე დროს, საკვების მიღების მიუხედავად.
რისპერიდონის გამოყენება ბავშვებსა და მოზარდებში უნდა მოხდეს მხოლოდ ექიმის მკაცრი მეთვალყურეობის ქვეშ. შიზოფრენიის მკურნალობა ბავშვებში (13-17 წელი) იწყება 2 მგ დღეში ერთხელ. აუტიზმთან დაკავშირებული გაღიზიანებადობის მკურნალობა 5-17 წლის ბავშვებში იწყება 0.5 მგ დღეში ერთხელ. დოზის კორექცია ხდება ბავშვის წონისა და კლინიკური პასუხის მიხედვით. 5 წლამდე ასაკის ბავშვებში რისპერიდონის გამოყენების უსაფრთხოება და ეფექტურობა დადგენილი არ არის. ბავშვებში რისპერიდონის გამოყენებამ შეიძლება გამოიწვიოს წონის მატება, ენდოკრინული დარღვევები (ჰიპერპროლაქტინემია) და ექსტრაპირამიდული სიმპტომები. ექიმი აუცილებლად აკონტროლებს ამ პარამეტრებს.
ხანდაზმულ პაციენტებში, განსაკუთრებით დემენციით დაავადებულებში, რისპერიდონის გამოყენება დაკავშირებულია სიკვდილიანობის გაზრდილ რისკთან (FDA Black Box Warning). ამ ჯგუფის პაციენტებში რისპერიდონი უკუნაჩვენებია, თუ სარგებელი არ აღემატება რისკს. თუ მკურნალობა მაინც ინიშნება, საწყისი დოზა უნდა იყოს ძალიან დაბალი (მაგ., 0.25-0.5 მგ დღეში ერთხელ) და დოზის მომატება უნდა მოხდეს თანდათანობით, ფრთხილად მონიტორინგით. ხანდაზმულ პაციენტებში გაზრდილია ორთოსტატული ჰიპოტენზიის, სედაციის და ექსტრაპირამიდული სიმპტომების რისკი. აუცილებელია თირკმლის ფუნქციის რეგულარული შეფასება, რადგან ასაკთან ერთად თირკმლის ფუნქცია შეიძლება დაქვეითდეს.
სრული ანოტაცია, შემადგენლობა და ფარმაკოკინეტიკა — იხილეთ ინსტრუქციის გვერდი.