სრული დოზირების სქემა ასაკისა და მდგომარეობის მიხედვით
პერორალური მიღება (საფაღარათო საშუალება): ჩვეულებრივ, 10-30 გრამი (40-120 მმოლ) ერთჯერადი დოზა, გახსნილი 200-250 მლ წყალში. ინტრამუსკულარული ან ინტრავენური შეყვანა (მაგნიუმის დეფიციტისას): ზრდასრულთათვის საწყისი დოზა შეიძლება იყოს 5 გრამი (40 მმოლ), რომელიც შეჰყავთ ნელა ინტრავენურად ან ინტრამუსკულარულად. შემანარჩუნებელი დოზა დამოკიდებულია პაციენტის მდგომარეობაზე და მაგნიუმის დონის მონიტორინგზე. თირკმლის უკმარისობა: პაციენტებში თირკმლის ფუნქციის დაქვეითებით (CrCl <30 მლ/წთ) დოზა უნდა შემცირდეს და საჭიროა სიფრთხილე ჰიპერმაგნიემიის რისკის გამო. ღვიძლის უკმარისობა: ღვიძლის ფუნქციის კორექცია, როგორც წესი, არ არის საჭირო, რადგან პრეპარატი არ მეტაბოლიზდება ღვიძლში. მიღების ხერხი: პერორალურად (გახსნილი წყალში) ან ინექციის სახით (ინტრავენურად ან ინტრამუსკულარულად) ექიმის დანიშნულებით.
ბავშვებში მაგნიუმის სულფატის გამოყენება, განსაკუთრებით ინექციების სახით, უნდა მოხდეს მხოლოდ ექიმის დანიშნულებით და მჭიდრო მონიტორინგით. დოზირება დამოკიდებულია ბავშვის ასაკზე, წონაზე და კლინიკურ მდგომარეობაზე. პერორალური გამოყენება საფაღარათო საშუალებად: 6 წელზე უფროსი ასაკის ბავშვებში დოზა შეადგენს 5-10 გრამს. 6 წლამდე ასაკის ბავშვებში გამოყენება არ არის რეკომენდებული ექიმის კონსულტაციის გარეშე. ჰიპერმაგნიემიის რისკი უფრო მაღალია ახალშობილებსა და მცირეწლოვან ბავშვებში თირკმლის ფუნქციის არასრულფასოვნების გამო.
65 წელზე უფროსი ასაკის პაციენტებში, განსაკუთრებით თირკმლის ფუნქციის დაქვეითების მქონე პირებში, მაგნიუმის სულფატის გამოყენებისას საჭიროა სიფრთხილე. შესაძლებელია მაგნიუმის ექსკრეციის დაქვეითება, რაც ზრდის ჰიპერმაგნიემიის რისკს. რეკომენდებულია დოზის კორექცია და თირკმლის ფუნქციის რეგულარული მონიტორინგი. Polypharmacy-ის მქონე პაციენტებში გასათვალისწინებელია პოტენციური წამლისმიერი ურთიერთქმედებები.
სრული ანოტაცია, შემადგენლობა და ფარმაკოკინეტიკა — იხილეთ ინსტრუქციის გვერდი.