სრული დოზირების სქემა ასაკისა და მდგომარეობის მიხედვით
ჰეპარინის დოზირება ინდივიდუალურია და დამოკიდებულია კლინიკურ მდგომარეობაზე, სისხლის შედედების პარამეტრებზე (APTT) და პაციენტის წონაზე. ზრდასრულებში, თრომბოზის პროფილაქტიკისთვის, კანქვეშ ჩვეულებრივ ინიშნება 5000 სე ყოველ 8-12 საათში. თრომბოზის სამკურნალოდ, ინტრავენური საწყისი ბოლუსი შეიძლება იყოს 5000-10000 სე, რასაც მოჰყვება უწყვეტი ინფუზია 1000-2000 სე/სთ. თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში (CrCl <30 მლ/წთ) საჭიროა დოზის კორექცია და APTT-ის ხშირი მონიტორინგი. ღვიძლის ფუნქციის დარღვევისას (Child-Pugh A-C) სიფრთხილეა საჭირო და დოზის შემცირება შესაძლოა. მიღების ხერხი: ინტრავენური (ბოლუსი ან ინფუზია) ან კანქვეშა.
ჰეპარინის გამოყენება პედიატრიულ პრაქტიკაში მოითხოვს განსაკუთრებულ სიფრთხილეს და დოზის ინდივიდუალურ კორექციას ასაკისა და წონის მიხედვით. ახალშობილებსა და ბავშვებში დოზირება ხშირად გამოითვლება სხეულის წონის (სე/კგ) ან სხეულის ზედაპირის ფართობის მიხედვით. APTT-ის რეგულარული მონიტორინგი აუცილებელია. ზუსტი დოზირების სქემები და რეკომენდაციები უნდა იქნას მიღებული სპეციალიზებული პედიატრიული ლიტერატურიდან ან პედიატრიული ჰემატოლოგის კონსულტაციის საფუძველზე. ზოგიერთ შემთხვევაში, განსაკუთრებით ახალშობილებში, შეიძლება გამოყენებულ იქნას დაბალი მოლეკულური წონის ჰეპარინები.
ხანდაზმულ პაციენტებში (65 წელზე მეტი) ჰეპარინის გამოყენებისას საჭიროა სიფრთხილე, რადგან მათ ხშირად აქვთ თირკმლის ფუნქციის დაქვეითება და თანმხლები დაავადებები (polypharmacy), რაც ზრდის სისხლდენის რისკს. რეკომენდებულია დოზის შემცირება და APTT-ის უფრო ხშირი მონიტორინგი. თირკმლის ფუნქციის (კრეატინინის კლირენსის) შეფასება აუცილებელია დოზის კორექციისთვის.
სრული ანოტაცია, შემადგენლობა და ფარმაკოკინეტიკა — იხილეთ ინსტრუქციის გვერდი.