სრული დოზირების სქემა ასაკისა და მდგომარეობის მიხედვით
მოზრდილებში საწყისი დოზა მერყეობს 0.5 მგ-დან 9 მგ-მდე დღეში, დაავადების სიმძიმისა და მიმდინარეობის მიხედვით. მძიმე მწვავე მდგომარეობებში, როგორიცაა ანაფილაქსია ან ტვინის შეშუპება, შეიძლება გამოყენებულ იქნას დოზები 4-24 მგ ან მეტი, ინტრავენურად. ინტრამუსკულარული შეყვანისას, დოზა და მიღების სიხშირე დამოკიდებულია თერაპიულ პასუხზე. თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში (CrCl <50 მლ/წთ) დოზის კორექცია, როგორც წესი, არ არის საჭირო, თუმცა საჭიროა სიფრთხილე. ღვიძლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში (Child-Pugh A, B, C) დოზის კორექცია შეიძლება იყოს საჭირო, რადგან მეტაბოლიზმი შეიძლება შენელდეს. პრეპარატი შეჰყავთ ინტრავენურად ან ინტრამუსკულარულად. ინტრავენური შეყვანა უპირატესია მწვავე მდგომარეობებში. მიღების ხერხი და დოზა განისაზღვრება ექიმის მიერ.
ბავშვებში დექსამეტაზონი ფოსფატის გამოყენება უნდა მოხდეს მკაცრი სამედიცინო მეთვალყურეობის ქვეშ. დოზირება დამოკიდებულია ბავშვის ასაკზე, წონაზე და დაავადების სიმძიმეზე. ზოგადი რეკომენდაციაა 0.08-0.3 მგ/კგ დღეში, გაყოფილი რამდენიმე მიღებაზე, ან 0.3-1 მგ/მ² სხეულის ზედაპირზე დღეში. თუმცა, კონკრეტული დოზები და მკურნალობის ხანგრძლივობა განისაზღვრება ინდივიდუალურად. ხანგრძლივმა გამოყენებამ შეიძლება შეაფერხოს ბავშვის ზრდა. მონაცემები უმცროსი ასაკის ბავშვებისთვის შეზღუდულია, ამიტომ გამოყენება ხდება მხოლოდ ექიმის გადაწყვეტილებით.
ხანდაზმულ პაციენტებში (65 წელზე მეტი) დექსამეტაზონი ფოსფატის გამოყენებისას საჭიროა სიფრთხილე, რადგან მათ აქვთ გვერდითი მოვლენების, განსაკუთრებით ოსტეოპოროზის, ჰიპერტენზიის, ჰიპერგლიკემიის და ინფექციებისადმი მგრძნობელობის გაზრდის რისკი. ხშირად ხანდაზმულ პაციენტებში პოლიფარმაციაა, რაც ზრდის ურთიერთქმედების რისკს. რეკომენდებულია ყველაზე დაბალი ეფექტური დოზის გამოყენება და თირკმლის ფუნქციის რეგულარული მონიტორინგი. ექიმმა უნდა შეაფასოს სარგებელი და რისკები ინდივიდუალურად.
სრული ანოტაცია, შემადგენლობა და ფარმაკოკინეტიკა — იხილეთ ინსტრუქციის გვერდი.