სრული დოზირების სქემა ასაკისა და მდგომარეობის მიხედვით
მოზრდილები: არტერიული ჰიპერტენზიის და სტენოკარდიის დროს საწყისი რეკომენდებული დოზაა 5 მგ დღეში ერთხელ. კლინიკური ეფექტის მიხედვით, დოზა შეიძლება გაიზარდოს მაქსიმუმ 10 მგ-მდე დღეში ერთხელ. დოზის გაზრდა უნდა მოხდეს თანდათანობით, მინიმუმ 7-14 დღის ინტერვალით, რათა შეფასდეს პაციენტის რეაქცია და შემცირდეს გვერდითი ეფექტების რისკი. თირკმლის უკმარისობა: ამლოდიპინი არ საჭიროებს დოზის კორექციას თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში, ვინაიდან მისი ფარმაკოკინეტიკა მნიშვნელოვნად არ იცვლება. ჰემოდიალიზი არაეფექტურია, რადგან ამლოდიპინი მაღალ შეკავშირებას ავლენს პლაზმის ცილებთან. ღვიძლის უკმარისობა: ღვიძლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტებში, განსაკუთრებით მძიმე ხარისხის (Child-Pugh კლასი B ან C), ამლოდიპინის კლირენსი მცირდება, რაც იწვევს პლაზმური კონცენტრაციის ზრდას. ამიტომ, მკურნალობა უნდა დაიწყოს დაბალი დოზით (მაგ., 2.5 მგ დღეში ერთხელ) და დოზის გაზრდა უნდა მოხდეს სიფრთხილით, ექიმის მეთვალყურეობის ქვეშ. მიღების ხერხი: ტაბლეტები მიიღება პერორალურად, დღეში ერთხელ, წყლის მცირე რაოდენობით, საკვებთან ერთად ან მის გარეშე, დღის ნებისმიერ მონაკვეთში, სასურველია ყოველდღე ერთსა და იმავე დროს.
ამლოდიპინის უსაფრთხოება და ეფექტურობა 6 წლამდე ასაკის ბავშვებში და მოზარდებში დადგენილი არ არის. არტერიული ჰიპერტენზიის სამკურნალოდ 6-17 წლის ბავშვებში რეკომენდებული საწყისი დოზაა 2.5 მგ დღეში ერთხელ. დოზა შეიძლება გაიზარდოს 5 მგ-მდე დღეში ერთხელ, პაციენტის ინდივიდუალური რეაქციისა და წნევის კონტროლის მიხედვით. 5 მგ-ზე მაღალი დოზები არ არის შესწავლილი პედიატრიულ პოპულაციაში. სტენოკარდიის სამკურნალოდ ამლოდიპინის გამოყენება ბავშვებში არ არის რეკომენდებული მონაცემების არარსებობის გამო. პრეპარატის გამოყენება ბავშვებში უნდა მოხდეს მხოლოდ ექიმის მეთვალყურეობით.
ხანდაზმულ პაციენტებში (65 წელზე მეტი ასაკის) ამლოდიპინის კლირენსი შეიძლება შემცირდეს, რაც იწვევს AUC-ის და ნახევარგამოყოფის პერიოდის ზრდას. ამიტომ, რეკომენდებულია მკურნალობის დაწყება ყველაზე დაბალი ეფექტური დოზით (მაგ., 2.5 მგ დღეში ერთხელ) და დოზის ტიტრაცია უნდა მოხდეს სიფრთხილით, კლინიკური ეფექტისა და ამტანობის მიხედვით. ხანდაზმულ პაციენტებში ხშირია თანმხლები დაავადებები და პოლიფარმაცია, რაც ზრდის წამალთაშორისი ურთიერთქმედებების რისკს. აუცილებელია თირკმლისა და ღვიძლის ფუნქციის რეგულარული მონიტორინგი.
სრული ანოტაცია, შემადგენლობა და ფარმაკოკინეტიკა — იხილეთ ინსტრუქციის გვერდი.