სრული დოზირების სქემა ასაკისა და მდგომარეობის მიხედვით
ადრენალინი 0.1% გამოიყენება მხოლოდ გადაუდებელ შემთხვევებში და უნდა შეჰყავდეს კვალიფიციური სამედიცინო პერსონალის მიერ. ანაფილაქსიური შოკის დროს, ჩვეულებრივი საწყისი დოზა მოზრდილთათვის არის 0.3-0.5 მგ (0.3-0.5 მლ 0.1% ხსნარი) ინტრამუსკულარულად (ბარძაყის წინა-გვერდითა კუნთში). საჭიროების შემთხვევაში, დოზა შეიძლება განმეორდეს ყოველ 5-15 წუთში. ინტრავენური შეყვანა (0.1 მგ, 0.1 მლ 0.1% ხსნარი, განზავებული 10 მლ ფიზიოლოგიურ ხსნარში) გამოიყენება მხოლოდ რეანიმაციის დროს და უნდა მოხდეს ძალიან ნელა, მუდმივი კარდიო-მონიტორინგით. თირკმლის ან ღვიძლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში დოზის კორექცია, როგორც წესი, არ არის საჭირო მწვავე, სიცოცხლისათვის საშიშ მდგომარეობებში, თუმცა პაციენტის მდგომარეობის მონიტორინგი აუცილებელია. მიღების ხერხი: ინტრამუსკულარულად (IM) ან ინტრავენურად (IV).
ბავშვებში ადრენალინის დოზა ანაფილაქსიის დროს შეადგენს 0.01 მგ/კგ (0.01 მლ/კგ 0.1% ხსნარი) ინტრამუსკულარულად, არაუმეტეს 0.3 მგ (0.3 მლ) ერთ ჯერზე. მაქსიმალური დღიური დოზა დამოკიდებულია პაციენტის წონაზე და კლინიკურ მდგომარეობაზე. რეანიმაციის დროს დოზირება ბავშვებში ასევე შეადგენს 0.01 მგ/კგ ინტრავენურად. ასაკობრივი ლიმიტი არ არსებობს, თუმცა დოზირება უნდა მოხდეს მკაცრად წონის მიხედვით. ყველა პედიატრიული გამოყენება უნდა მოხდეს ექიმის მეთვალყურეობის ქვეშ.
ხანდაზმულ პაციენტებში (65 წელზე მეტი) ადრენალინის გამოყენებისას საჭიროა სიფრთხილე, განსაკუთრებით თუ აღენიშნებათ გულ-სისხლძარღვთა სისტემის თანმხლები დაავადებები (მაგ. ჰიპერტენზია, კორონარული არტერიის დაავადება). პოლიფარმაციის მქონე პაციენტებში, ადრენალინის ურთიერთქმედება სხვა მედიკამენტებთან შეიძლება გაზარდოს გვერდითი ეფექტების რისკი. თირკმლის ფუნქციის მონიტორინგი რეკომენდებულია, თუმცა მწვავე მდგომარეობებში დოზის კორექცია, როგორც წესი, არ ხდება. საწყისი დოზა შეიძლება იყოს უფრო დაბალი, თუ პაციენტის მდგომარეობა საშუალებას იძლევა, თუმცა ანაფილაქსიის დროს სიცოცხლის გადასარჩენად სტანდარტული დოზა გამოიყენება. ექიმმა უნდა შეაფასოს პაციენტის ინდივიდუალური რისკები.
სრული ანოტაცია, შემადგენლობა და ფარმაკოკინეტიკა — იხილეთ ინსტრუქციის გვერდი.