დერმატომიოზიტი

მოკლედ

დერმატომიოზიტი არის იშვიათი აუტოიმუნური ანთებითი დაავადება, რომელიც ძირითადად აზიანებს კანს და ჩონჩხის კუნთებს. დაავადება გამოწვეულია იმუნური სისტემის პათოლოგიური აქტივაციით, რომლის დროსაც ორგანიზმი საკუთარ ქსოვილებს ესხმის თავს. ვლინდება დამახასიათებელი კანის გამონაყარით (იისფერი შეშუპება ქუთუთოებზე, სახსრების ზემოთ წითელი ქერცლოვანი იარები) და პროქსიმალური კუნთების პროგრესირებადი სისუსტით — პაციენტს უჭირს კიბეებზე ასვლა, მძიმე საგნების აწევა, თმის დავარცხნა. დაავადება შეიძლება განვითარდეს ნებისმიერ ასაკში, თუმცა პიკური სიხშირე ორ ასაკობრივ ჯგუფში აღინიშნება: 5–15 წელი (ბავშვთა ფორმა) და 40–60 წელი (ზრდასრული ფორმა). ქალები 2-3-ჯერ უფრო ხშირად ავადდებიან. მკურნალობის საფუძველია მაღალდოზიანი გლუკოკორტიკოიდები და იმუნოსუპრესორები. დროული თერაპიის შემთხვევაში პროგნოზი მნიშვნელოვნად უმჯობესდება.

რა არის და როგორ ხდება

დერმატომიოზიტი (DM) წარმოადგენს იდიოპათიური ანთებითი მიოპათიების ჯგუფის წევრს — აუტოიმუნურ დაავადებას, რომლის დროსაც ორგანიზმის იმუნური სისტემა შეცდომით ესხმის თავს საკუთარ ქსოვილებს, კერძოდ — კანის წვრილ სისხლძარღვებს და კუნთოვან ბოჭკოებს.

პათოფიზიოლოგიური მექანიზმი შემდეგია: იმუნური სისტემა აწარმოებს ავტოანტისხეულებს და აქტივირებს კომპლემენტის სისტემას (C5b-9, ე.წ. მემბრანული შეტევის კომპლექსი), რომელიც მიზნად ისახავს კუნთების ენდომიზიალურ კაპილარებს. ეს იწვევს მიკროანგიოპათიას — წვრილი სისხლძარღვების ანთებას, შეშუპებასა და დაზიანებას. შედეგად კუნთის ბოჭკოები ვეღარ იღებენ საკმარის ჟანგბადს და საკვებ ნივთიერებებს, რაც მათ ნეკროზსა და ატროფიას იწვევს.

კანში ანალოგიური პროცესი მიმდინარეობს: ანთებითი ინფილტრატი გროვდება დერმისში (კანის ღრმა ფენაში), რაც იწვევს დამახასიათებელ გამონაყარს.

დაავადება შეიძლება შეზღუდული არ იყოს მხოლოდ კანითა და კუნთებით. ანთებითი პროცესი შესაძლოა მოიცავდეს:

• ფილტვებს — ინტერსტიციული ფილტვის დაავადება (ILD) პაციენტთა 30-40%-ში
• საყლაპავს — დისფაგია (ყლაპვის გაძნელება) პაციენტთა 30%-მდე
• გულს — მიოკარდიტი, არითმიები
• სახსრებს — ართრალგია/ართრიტი

მნიშვნელოვანია, რომ ზრდასრულებში დერმატომიოზიტი ასოცირებულია ავთვისებიანი სიმსივნეების გაზრდილ რისკთან (15-30%), განსაკუთრებით დიაგნოზის დასმიდან პირველი 3-5 წლის განმავლობაში (NICE, 2024). ეს გარემოება მოითხოვს ონკოლოგიურ სკრინინგს.

ვინ რისკის ჯგუფშია

დერმატომიოზიტი იშვიათი დაავადებაა — ახალი შემთხვევების სიხშირე დაახლოებით 2-10 შემთხვევაა 1,000,000 მოსახლეზე წელიწადში. მიუხედავად ამისა, გარკვეული ფაქტორები მნიშვნელოვნად ზრდის რისკს:

ასაკი და სქესი:

• ქალები 2-3-ჯერ უფრო ხშირად ავადდებიან, ვიდრე მამაკაცები
• ორი ასაკობრივი პიკი: ბავშვთა ფორმა (5-15 წელი) და ზრდასრულთა ფორმა (40-60 წელი)

გენეტიკური მიდრეკილება:

• HLA-DRB1 გენის გარკვეული ვარიანტები (განსაკუთრებით HLA-DRB1*0301) ასოცირებულია მაღალ რისკთან
• ოჯახური ისტორია აუტოიმუნური დაავადებებისა (წითელი მგლურა, რევმატოიდული ართრიტი, თირეოიდიტი)

გარემო ფაქტორები:

• ულტრაიისფერი (UV) გამოსხივება — შესაძლოა პროვოცირებდეს კანის სიმპტომებს
• ვირუსული ინფექციები (კოქსაკი ვირუსი, პარვოვირუსი B19)
• ზოგიერთი მედიკამენტი (სტატინები, ჰიდროქსიურეა, პენიცილამინი)

თანმხლები მდგომარეობები:

• სხვა აუტოიმუნური დაავადებები (ე.წ. overlap სინდრომი)
• ზრდასრულებში — არსებული ან ფარული ავთვისებიანი სიმსივნე (საკვერცხე, ფილტვი, კუჭი, ნაწლავი, სარძევე ჯირკვალი)
• მოწევა ზრდის ინტერსტიციული ფილტვის დაავადების რისკს

სიმპტომები

დერმატომიოზიტის კლინიკური სურათი მოიცავს კანისა და კუნთების სიმპტომებს, რომლებიც შეიძლება თანდათანობით ან შედარებით სწრაფად განვითარდეს (კვირებიდან თვეებამდე).

კანის სიმპტომები (ხშირად პირველი ნიშნები):

• ჰელიოტროპული გამონაყარი — იისფერი (ლავანდისფერი) შეშუპება ზედა ქუთუთოებზე; პათოგნომონური ნიშანი
• გოტრონის პაპულები — წითელი ან იისფერი ამოწეული იარები სახსრების ზემოთ (თითების, იდაყვის, მუხლის)
• V-ნიშანი — წითელი გამონაყარი გულმკერდის V-ფორმის ზონაში
• „შალის" ნიშანი — ზურგის ზედა ნაწილსა და მხრებზე წითელი გამონაყარი
• მექანიკოსის ხელები — თითების გვერდებზე და ხელისგულებზე ბზარიანი, ხორკლიანი კანი
• ფრჩხილის ლოგინის ცვლილებები — კაპილარების გაფართოება, წითელი წერტილები
• კალციფიკაცია — განსაკუთრებით ბავშვთა ფორმაში, კანქვეშ კალციუმის დეპოზიტები

კუნთოვანი სიმპტომები:

• სიმეტრიული პროქსიმალური კუნთების სისუსტე — ბარძაყის და მხრის კუნთები პირველ რიგში ზიანდება
• პაციენტს უჭირს: სკამიდან ადგომა, კიბეებზე ასვლა, ხელების თავს ზემოთ აწევა
• კუნთების მტკივნეულობა (მიალგია) პაციენტთა 50%-ში
• მძიმე შემთხვევებში — ყლაპვის გაძნელება (დისფაგია), ხმის ცვლილება

ნაკლებად გავრცელებული სიმპტომები:

• ქოშინი, მშრალი ხველა (ფილტვის ჩართვა)
• სახსრების ტკივილი და შეშუპება
• რეინოს ფენომენი (თითების გაფერმკრთალება ან ცისფრად შეფერვა ცივში)
• ზოგადი სიმპტომები: დაღლილობა, ცხელება, წონაში კლება

მნიშვნელოვანია: არსებობს ე.წ. ამიოპათიური დერმატომიოზიტი (კლინიკურად ამიოპათიური), როდესაც კანის სიმპტომები არსებობს, მაგრამ კუნთების სისუსტე არ ვლინდება ან მინიმალურია.

დიაგნოსტიკა

დერმატომიოზიტის დიაგნოსტიკა ეფუძნება კლინიკური, ლაბორატორიული და ინსტრუმენტული მონაცემების ერთობლიობას. საერთაშორისო კრიტერიუმები (EULAR/ACR 2017) გამოიყენება სტანდარტიზებული მიდგომისთვის.

ლაბორატორიული გამოკვლევები:

• კრეატინფოსფოკინაზა (CK/КФК) — კუნთის ფერმენტი, რომელიც მკვეთრად (5-50-ჯერ) მატულობს კუნთის აქტიური ანთების დროს
• ალდოლაზა, ასტ, ლდჰ — დამატებითი კუნთოვანი ფერმენტები
• ანტინუკლეარული ანტისხეულები (ANA) — დადებითია პაციენტთა 80%-ში
• მიოზიტის სპეციფიკური ავტოანტისხეულები: Anti-Mi-2, Anti-MDA5, Anti-TIF1-γ, Anti-NXP2 — თითოეული ასოცირებულია კონკრეტულ კლინიკურ ფენოტიპთან
• Anti-TIF1-γ — მაღალი ასოცირება ავთვისებიან სიმსივნესთან ზრდასრულებში
• ესრ და CRP — ანთების მარკერები

ინსტრუმენტული კვლევები:

• ელექტრომიოგრაფია (ემგ) — ავლენს მიოპათიურ ნიმუშს: დაბალამპლიტუდიანი, მოკლეხანგრძლივობიანი პოტენციალები
• კუნთის მაგნიტურ-რეზონანსული ტომოგრაფია (MRI) — ანთების, შეშუპებისა და ცხიმოვანი ჩანაცვლების ვიზუალიზაცია; სულ უფრო ხშირად ანაცვლებს ბიოფსიას
• კუნთის ბიოფსია — „ოქროს სტანდარტი"; ავლენს პერიფასციკულურ ატროფიას, ანთებით ინფილტრატს, კაპილარების დაზიანებას

ონკოლოგიური სკრინინგი (აუცილებელი ზრდასრულებში):

• კომპიუტერული ტომოგრაფია გულმკერდის/მუცლის/მენჯის
• სარძევე ჯირკვლის მამოგრაფია, გინეკოლოგიური შემოწმება
• კოლონოსკოპია ასაკის მიხედვით

ფილტვის ფუნქციის შეფასება:

• გულმკერდის HRCT — ინტერსტიციული ფილტვის დაავადების გამოვლინება
• სპირომეტრია, DLCO

მკურნალობა — წამლები

დერმატომიოზიტის მკურნალობა ინდივიდუალურია და დამოკიდებულია დაავადების სიმძიმეზე, ჩართულ ორგანოებზე და ავთვისებიან სიმსივნესთან ასოცირებაზე. მკურნალობის მიზანია ანთების ჩაქრობა, კუნთების ძალის აღდგენა და ორგანული გართულებების პრევენცია (BSR/BHPR guidelines, 2022).

პირველი რიგის თერაპია

გლუკოკორტიკოიდები — მკურნალობის საფუძველი:

• პრედნიზოლონი (პერორალური) — საწყისი დოზა 1 მგ/კგ/დღეში (ჩვეულებრივ 40-60 მგ/დღეში), 4-6 კვირის განმავლობაში, შემდეგ ნელი შემცირება 6-12 თვის მანძილზე
• მძიმე შემთხვევებში — მეთილპრედნიზოლონის ინტრავენური პულსთერაპია (500-1000 მგ/დღეში, 3-5 დღე)
• გვერდითი მოვლენები: ოსტეოპოროზი, შაქრიანი დიაბეტი, წონაში მატება, ინფექციებისადმი მგრძნობელობა, კატარაქტა
• ოსტეოპოროზის პროფილაქტიკისთვის რეკომენდებულია კალციუმი და ვიტამინი D

იმუნოსუპრესორები (ჩვეულებრივ კორტიკოსტეროიდებთან ერთად, „სტეროიდდამზოგავი" აგენტებად):

• მეთოტრექსატი — 15-25 მგ/კვირაში, პერორალურად ან სუბკუტანურად. ეფექტური კუნთოვანი და კანის სიმპტომებისთვის. მოითხოვს ფოლიუმის მჟავის (ბრიფოლი 400მკგ) თანდართვას ტოქსიკურობის შესამცირებლად. ღვიძლის ფუნქციისა და სისხლის მონიტორინგი აუცილებელია
• აზათიოპრინი — 2-3 მგ/კგ/დღეში. ალტერნატივა მეთოტრექსატის მიმართ. ღვიძლის ტოქსიკურობა და ლეიკოპენია შესაძლო გვერდითი ეფექტებია

მეორე რიგის თერაპია

როდესაც პირველი რიგის მკურნალობა არასაკმარისია (რეფრაქტერული დერმატომიოზიტი):

• მიკოფენოლატის მოფეტილი — 2-3 გ/დღეში. განსაკუთრებით ეფექტურია ინტერსტიციული ფილტვის დაავადებისა და კანის სიმპტომებისთვის
• ინტრავენური იმუნოგლობულინი (IVIG) — 2 გ/კგ ყოველთვიურად, 2-5 დღეში. რანდომიზებული კვლევები ადასტურებს ეფექტურობას (Dalakas et al.). განსაკუთრებით გამოსადეგია დისფაგიის, მძიმე კუნთოვანი სისუსტისა და კანის რეზისტენტული სიმპტომებისთვის
• ტოცილიზუმაბი აქტემრა 200მგ — IL-6 რეცეპტორის ანტაგონისტი, გამოიყენება რეფრაქტერულ შემთხვევებში. დოზა: 8 მგ/კგ ინტრავენურად ყოველ 4 კვირაში ან აქტემრა 162მგ სუბკუტანურად ყოველკვირეულად
• რიტუქსიმაბი — ანტი-CD20 მონოკლონალური ანტისხეული, ეფექტურია ავტოანტისხეულების წარმოქმნის დათრგუნვისთვის
• ციკლოსპორინი — 2-5 მგ/კგ/დღეში, განსაკუთრებით ILD-ის დროს

დამხმარე თერაპია

• კანის სიმპტომების მართვა: ტოპიკური კორტიკოსტეროიდები, მაგალითად ადვანტანი 0.1% კრემი — თხელი ფენით კანის დაზიანებულ უბნებზე დღეში 1-ჯერ. ჰიდროქსიქლოროქინი (200-400 მგ/დღეში) ეფექტურია კანის სიმპტომებისთვის
• ტკივილის მართვა: არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებები, მაგალითად ბრუფენ რაპიდი 400მგ — სახსრების ტკივილისა და მიალგიის შემსუბუქებისთვის
• ოსტეოპოროზის პროფილაქტიკა: კალციუმი, ვიტამინი D, ხანგრძლივი კორტიკოსტეროიდთერაპიის დროს — ბისფოსფონატები
• კანის დაცვა მზისგან: SPF 50+ ფილტრის ყოველდღიური გამოყენება სავალდებულოა, ვინაიდან UV-სხივები აძლიერებს კანის სიმპტომებს

> მნიშვნელოვანი: ყველა იმუნოსუპრესორი მოითხოვს რეგულარულ ლაბორატორიულ მონიტორინგს (სისხლის სრული ანალიზი, ღვიძლისა და თირკმლის ფუნქციური ტესტები). მკურნალობის სქემას ადგენს რევმატოლოგი (BNF 87, 2024).

ცხოვრების წესი

ცხოვრების წესის კორექცია მნიშვნელოვანი კომპონენტია დერმატომიოზიტის ყოვლისმომცველ მართვაში.

ფიზიკური აქტივობა:

• დაავადების აქტიურ ფაზაში — დასვენება და მსუბუქი პასიური მოძრაობები ფიზიოთერაპევტის ხელმძღვანელობით
• რემისიის პერიოდში — პროგრესირებადი სარეაბილიტაციო ვარჯიშების პროგრამა კუნთების ძალისა და გამძლეობის აღსადგენად
• აერობიკული ვარჯიშები (ცურვა, სიარული) — კვირაში 3-5-ჯერ, 20-30 წუთი
• მძიმე ფიზიკური დატვირთვის თავიდან აცილება აქტიური ანთების დროს

კვება:

• მაღალცილოვანი დიეტა — კუნთების აღდგენის ხელშეწყობისთვის
• კალციუმისა და ვიტამინი D-ით მდიდარი საკვები — ოსტეოპოროზის პროფილაქტიკა
• ანტიოქსიდანტებით მდიდარი ხილი და ბოსტნეული
• კორტიკოსტეროიდების მიღების დროს — მარილის, შაქრის და ცხიმების შეზღუდვა

მზისგან დაცვა:

• ეს უმნიშვნელოვანესია! მაღალი SPF (50+) ფილტრის ყოველდღიური გამოყენება
• დამცავი ტანსაცმელი, ქუდი, სათვალე
• პიკური მზის საათების (11:00-16:00) თავიდან აცილება

სტრესის მართვა: ფსიქოლოგიური მხარდაჭერა, რელაქსაციის ტექნიკები, საჭიროებისას — ფსიქოთერაპია.

თამბაქო და ალკოჰოლი: მოწევის შეწყვეტა აუცილებელია. ალკოჰოლის მოხმარება მინიმუმამდე, განსაკუთრებით მეთოტრექსატის მიღების დროს.

გართულებები

მკურნალობის გარეშე ან არაადეკვატური თერაპიის შემთხვევაში დერმატომიოზიტი შეიძლება მნიშვნელოვანი გართულებებით გაცხადდეს:

ფილტვის გართულებები (თვეებიდან წლებამდე):

• ინტერსტიციული ფილტვის დაავადება (ILD) — პროგრესირებადი ფიბროზი, რომელიც სუნთქვის უკმარისობამდე მივყავართ
• ასპირაციული პნევმონია — დისფაგიის გამო საკვების ფილტვებში მოხვედრა
• Anti-MDA5 ანტისხეულებთან ასოცირებული სწრაფად პროგრესირებადი ILD — მაღალი სიკვდილიანობით

კუნთოვანი გართულებები:

• მუდმივი მძიმე კუნთოვანი სისუსტე და ატროფია
• სახსრების კონტრაქტურები მოძრაობის შეზღუდვით
• რაბდომიოლიზი (იშვიათი) — თირკმლის მწვავე უკმარისობის რისკით

ავთვისებიანი სიმსივნეები:

• ზრდასრულებში (განსაკუთრებით 40+ წელი) სიმსივნის რისკი 15-30%-ით მაღალია პოპულაციის საშუალო მაჩვენებელთან შედარებით
• საკვერცხის, ფილტვის, პანკრეასის, კუჭის, ნაზოფარინგეალური კიბო

კანის გართულებები:

• კალცინოზი (განსაკუთრებით ბავშვებში) — კანქვეშ კალციუმის მტკივნეული დეპოზიტები, რომლებიც შეიძლება ინფიცირდეს ან გამოთხეულდეს
• ლიპოდისტროფია

კარდიოვასკულარული გართულებები: მიოკარდიტი, პერიკარდიტი, გამტარობის დარღვევები.

გრძელვადიანი პროგნოზი

დერმატომიოზიტის პროგნოზი მნიშვნელოვნად გაუმჯობესდა თანამედროვე იმუნოსუპრესორული თერაპიის ხელმისაწვდომობით. 5-წლიანი გადარჩენის მაჩვენებელი დღეს 90%-ს აღემატება ადეკვატური მკურნალობის პირობებში (EMA/EULAR data).

პროგნოზზე მოქმედი ფაქტორები:

• ხელსაყრელი: ახალგაზრდა ასაკი, ბავშვთა ფორმა (Anti-Mi-2 პოზიტიური), დროული მკურნალობის დაწყება
• არახელსაყრელი: ფილტვის ინტერსტიციული დაავადება, ავთვისებიანი სიმსივნესთან ასოცირება, Anti-MDA5 პოზიტიურობა, ყლაპვის გაძნელება, ხანდაზმული ასაკი

პაციენტთა დაახლოებით 20-30%-ში მიიღწევა სრული რემისია მკურნალობის შეწყვეტით. დანარჩენებს ესაჭიროებათ ხანგრძლივი ან მუდმივი იმუნოსუპრესია. ბავშვთა დერმატომიოზიტის პროგნოზი, როგორც წესი, უკეთესია.

როდის უნდა მიმართო ექიმს

დერმატომიოზიტის ეჭვის შემთხვევაში დაუყოვნებლივ მიმართეთ რევმატოლოგს ან კანის ექიმს. სასწრაფო სამედიცინო დახმარება საჭიროა შემდეგ სიტუაციებში:

• პროგრესირებადი კუნთების სისუსტე — საკმარისად მძიმე, რომ შეაფერხოს დგომა, სიარული ან ყლაპვა
• სუნთქვის გაძნელება ან ახალი ქოშინი — შესაძლოა მიუთითებდეს ინტერსტიციულ ფილტვის დაავადებაზე ან ასპირაციულ პნევმონიაზე
• ყლაპვის მკვეთრი გაძნელება — ასპირაციის საშიშროება, კვებითი უკმარისობის რისკი
• მუქი ფერის შარდი — რაბდომიოლიზის ნიშანი (კუნთების მასიური დაშლა)
• ცხელება იმუნოსუპრესორების მიღების ფონზე — შესაძლო მძიმე ინფექცია
• ახალი, აუხსნელი კანის გამონაყარი ქუთუთოებზე ან სახსრების ზემოთ კუნთოვან სისუსტესთან ერთად

ხშირად დასმული კითხვები

შეიძლება თუ არა ალკოჰოლის მიღება დერმატომიოზიტის მკურნალობის დროს?

ალკოჰოლის მიღება რეკომენდებული არ არის, განსაკუთრებით მეთოტრექსატის თერაპიის დროს, რადგან ორივე — მედიკამენტი და ალკოჰოლი — ღვიძლს აზიანებს. BNF-ის რეკომენდაციით, მეთოტრექსატის მიღების პერიოდში ალკოჰოლის მოხმარება მინიმუმამდე უნდა იყოს შეზღუდული (არა უმეტეს კვირაში 1-2 ერთეულისა). კორტიკოსტეროიდების მიღებისას ალკოჰოლი ზრდის კუჭ-ნაწლავის გვერდითი ეფექტების რისკს.

არის თუ არა დერმატომიოზიტი ორსულობის წინააღმდეგჩვენება?

ორსულობა შესაძლებელია, თუმცა მოითხოვს გეგმიურ მიდგომას. ორსულობის დაგეგმვა უნდა მოხდეს რემისიის პერიოდში, რევმატოლოგთან და მეანი-გინეკოლოგთან კონსულტაციით. მეთოტრექსატი და მიკოფენოლატის მოფეტილი ტერატოგენულია და უნდა შეწყდეს ჩასახვამდე მინიმუმ 3 თვით ადრე. აზათიოპრინი და ჰიდროქსიქლოროქინი შედარებით უსაფრთხოა ორსულობის დროს. პრედნიზოლონის დაბალი დოზები ასევე შეიძლება გამოყენებულ იქნას.

შემიძლია თუ არა მანქანის ტარება და სამსახურში სიარული?

ეს დამოკიდებულია დაავადების სიმძიმეზე და მედიკამენტების გვერდით ეფექტებზე. აქტიური დაავადების დროს მძიმე კუნთოვანი სისუსტე შეიძლება საშიში იყოს მართვისას. რემისიის მიღწევისა და კუნთების ძალის აღდგენის შემდეგ პაციენტთა უმეტესობა უბრუნდება ჩვეულებრივ საქმიანობას. ზოგიერთ პაციენტს შეიძლება დასჭირდეს სამუშაო პირობების ადაპტირება (მძიმე ფიზიკური შრომის თავიდან აცილება). ექიმთან კონსულტაცია სავალდებულოა.

რა განსხვავებაა დერმატომიოზიტსა და პოლიმიოზიტს შორის?

ეს ორი დაავადება იდიოპათიური ანთებითი მიოპათიების ჯგუფს მიეკუთვნება. ძირითადი განსხვავებაა: დერმატომიოზიტში კუნთოვან სიმპტომებთან ერთად თანმხლებია დამახასიათებელი კანის გამონაყარი (ჰელიოტროპული გამონაყარი, გოტრონის პაპულები), ხოლო პოლიმიოზიტში მხოლოდ კუნთოვანი ჩართულობაა. გარდა ამისა, განსხვავებულია პათოგენეზიც: დერმატომიოზიტში პრიმარული სამიზნე სისხლძარღვებია (ჰუმორალური იმუნიტეტი), ხოლო პოლიმიოზიტში — უშუალოდ კუნთის ბოჭკოები (ციტოტოქსიკური T-უჯრედები).

რა ხდება, თუ შარდხავსი არასწორად ვიწყებ დოზის შემცირებას?

კორტიკოსტეროიდების დოზის თვითნებურად შემცირება ან უეცარი შეწყვეტა ძალიან საშიშია. ეს შეიძლება გამოიწვიოს: დაავადების მწვავე გამწვავება (კუნთოვანი სისუსტის სწრაფი პროგრესირება), თირკმელზედა ჯირკვლის კრიზი (ადრენალური უკმარისობა) — სიცოცხლისთვის საშიში მდგომარეობა, და ფილტვის დაავადების გამწვავება. დოზის შემცირება ყოველთვის უნდა მოხდეს ნელ-ნელა, ექიმის მკაცრი მეთვალყურეობით, ჩვეულებრივ — 2-4 კვირაში 10-20%-ით.

არის თუ არა დერმატომიოზიტი გადამდები?

არა, დერმატომიოზიტი არ არის გადამდები დაავადება. ეს არის აუტოიმუნური პათოლოგია, რომლის დროსაც ორგანიზმის საკუთარი იმუნური სისტემა აზიანებს კანსა და კუნთებს. ამ დაავადების სხვა ადამიანზე გადაცემა შეუძლებელია არც ფიზიკური კონტაქტით, არც ჰაერწვეთოვანი გზით, არც რაიმე სხვა მექანიზმით. პაციენტები შეუზღუდავად შეიძლება ურთიერთობდნენ გარშემომყოფებთან.