მოკლედ
შაქრის დიაბეტი 1 ტიპი (ტიპი 1 დიაბეტი, T1D) არის აუტოიმუნური დაავადება, რომლის დროსაც ორგანიზმის იმუნური სისტემა ანადგურებს პანკრეასის ბეტა-უჯრედებს — ინსულინის მწარმოებელ უჯრედებს. შედეგად, ორგანიზმი პრაქტიკულად ვეღარ აწარმოებს ინსულინს და სისხლში გლუკოზის დონე კონტროლგარეშე რჩება. დაავადება ყველაზე ხშირად ბავშვებსა და ახალგაზრდებში ვითარდება, თუმცა ნებისმიერ ასაკში შეიძლება გამოვლინდეს. პაციენტებს მთელი სიცოცხლის მანძილზე ესაჭიროებათ ინსულინით მკურნალობა — ინსულინის გარეშე მდგომარეობა სიცოცხლისთვის საშიშია. დროული დიაგნოსტიკა, სწორი ინსულინოთერაპია, რეგულარული გლუკოზის მონიტორინგი და ცხოვრების წესის კორექცია საშუალებას აძლევს პაციენტს ისიამოვნოს სრულფასოვანი ცხოვრებით და მინიმუმამდე დაიყვანოს გრძელვადიანი გართულებების რისკი.
რა არის და როგორ ხდება
შაქრის დიაბეტი 1 ტიპი აუტოიმუნური დაავადებაა, რომელშიც იმუნური სისტემა შეცდომით თავს ესხმის საკუთარი ორგანიზმის ქსოვილებს. კონკრეტულად, T-ლიმფოციტები (იმუნური უჯრედების ერთი სახეობა) ანადგურებენ პანკრეასის (კუჭქვეშა ჯირკვლის) ლანგერჰანსის კუნძულებში მდებარე ბეტა-უჯრედებს.
ბეტა-უჯრედები ერთადერთი უჯრედებია ორგანიზმში, რომლებიც ინსულინს აწარმოებენ. ინსულინი კრიტიკულად მნიშვნელოვანი ჰორმონია — იგი მოქმედებს როგორც „გასაღები", რომელიც უჯრედების კარს უღებს გლუკოზას, რათა ეს უკანასკნელი შევიდეს კუნთებში, ღვიძლსა და ცხიმოვან ქსოვილში და ენერგიის წყაროდ გამოყენებულ იქნას.
როდესაც ბეტა-უჯრედების 80-90% განადგურებულია, ინსულინის წარმოება კრიტიკულად მცირდება. გლუკოზა სისხლში რჩება და მისი კონცენტრაცია იზრდება (ჰიპერგლიკემია), ხოლო უჯრედები „იშიმშილებენ" ენერგიის დეფიციტით. ამ დროს ორგანიზმი ალტერნატიულ ენერგიის წყაროს მიმართავს — იწყებს ცხიმების დაშლას, რაც იწვევს კეტონური სხეულების წარმოქმნას. კეტონების ჭარბი რაოდენობა სისხლში იწვევს დიაბეტურ კეტოაციდოზს (DKA) — სიცოცხლისთვის საშიშ მდგომარეობას, რომელიც სასწრაფო სამედიცინო ჩარევას მოითხოვს.
აუტოიმუნური პროცესი, როგორც წესი, რამდენიმე თვიდან რამდენიმე წლამდე მიმდინარეობს, სანამ კლინიკური სიმპტომები გამოვლინდება. ამ პერიოდში სისხლში უკვე ამოსაცნობია აუტოანტისხეულები (GAD65, IA-2, ZnT8), რაც პრედიაბეტურ ფაზას ახასიათებს (ADA Standards of Care, 2024).
ვინ რისკის ჯგუფშია
ასაკი. დაავადება ყველაზე ხშირად 4–7 და 10–14 წლის ასაკში ვლინდება, თუმცა შეიძლება ნებისმიერ ასაკში განვითარდეს, მათ შორის მოზრდილებში (LADA — ლატენტური აუტოიმუნური დიაბეტი მოზრდილებში).
გენეტიკა. HLA-DR3 და HLA-DR4 გენების მატარებლობა მნიშვნელოვნად ზრდის რისკს. თუ ოჯახის ერთ წევრს აქვს ტიპი 1 დიაბეტი:
- მამის დაავადების შემთხვევაში ბავშვის რისკი ~6%-ია
- დედის დაავადების შემთხვევაში ~2-3%
- ორივე მშობლის შემთხვევაში ~30%
სქესი. მსუბუქი უპირატესობა მამაკაცებში შეინიშნება.
გეოგრაფია. უმაღლესი სიხშირე ფინეთში და სკანდინავიის ქვეყნებშია. სიხშირე იზრდება ეკვატორიდან დაშორებისას.
გარემო ფაქტორები:
- ვირუსული ინფექციები (კოქსაკის ვირუსი B, ენტეროვირუსები)
- ადრეულ ასაკში ძროხის რძის მიღება (კვლევები არაერთმნიშვნელოვანია)
- D ვიტამინის დეფიციტი
- ნაკლები მზის ექსპოზიცია
თანმხლები აუტოიმუნური დაავადებები. ტიპი 1 დიაბეტი ხშირად თანხვდება ფარისებრი ჯირკვლის აუტოიმუნურ დაავადებებს (ჰაშიმოტოს თირეოიდიტი), ცელიაკიას, ადისონის დაავადებას და ვიტილიგოს (NICE NG17, 2024).
სიმპტომები
ტიპი 1 დიაბეტის კლასიკური სიმპტომები, როგორც წესი, სწრაფად ვითარდება — დღეებიდან რამდენიმე კვირამდე:
ძირითადი სიმპტომები (კლასიკური ტრიადა):
- პოლიურია — ხშირი და ჭარბი შარდვა, მათ შორის ღამით (ნოქტურია); ბავშვებში შეიძლება ღამის ენურეზის სახით გამოვლინდეს
- პოლიდიფსია — მუდმივი, გაძლიერებული წყურვილი, რომელიც წყლის მიღებით სრულად არ ქრება
- პოლიფაგია გახდომასთან ერთად — მადის გაძლიერება, მიუხედავად ამისა, პაციენტი სწრაფად კარგავს წონაში
სხვა ხშირი სიმპტომები:
- ქრონიკული დაღლილობა და სისუსტე
- მხედველობის დაბინდვა
- ხშირი ინფექციები (კანის, შარდის გზების, სოკოვანი)
- ჭრილობების ნელი შეხორცება
- კანის სიმშრალე და ქავილი
- გაღიზიანებადობა და განწყობის ცვალებადობა
უფრო იშვიათი, მაგრამ მნიშვნელოვანი ნიშნები:
- მუცლის ტკივილი, გულისრევა, ღებინება (კეტოაციდოზის ნიშანი)
- აცეტონის სუნი სუნთქვისას (კეტოაციდოზი)
- ღრმა, სწრაფი სუნთქვა (კუსმაულის სუნთქვა)
- ცნობიერების დარღვევა — სასწრაფო სიტუაცია
ბავშვებში ტიპი 1 დიაბეტის პირველი გამოვლინება ხშირად დიაბეტური კეტოაციდოზია (DKA), რაც შემთხვევების 15-70%-ში ფიქსირდება ქვეყნის მიხედვით. მნიშვნელოვანია, რომ მშობლებმა და პედიატრებმა ადრეულ სიმპტომებზე ყურადღება მიაქციონ DKA-ს თავიდან ასაცილებლად (ISPAD Clinical Practice Guidelines, 2024).
დიაგნოსტიკა
ტიპი 1 დიაბეტის დიაგნოზი ეფუძნება კლინიკური სურათისა და ლაბორატორიული მონაცემების ერთობლიობას.
ლაბორატორიული კვლევები:
გლუკოზა სისხლში (შაქარი სისხლში):
- შიმშილის გლუკოზა ≥7.0 მმოლ/ლ (126 მგ/დლ) — ორჯერ დადასტურებული
- შემთხვევითი გლუკოზა ≥11.1 მმოლ/ლ (200 მგ/დლ) + სიმპტომები
- ორალური გლუკოზა-ტოლერანტობის ტესტი (OGTT): 2 საათის შემდეგ ≥11.1 მმოლ/ლ
გლიკირებული ჰემოგლობინი (HbA1c): ≥6.5% (48 მმოლ/მოლ). თუმცა ტიპი 1 დიაბეტის სწრაფი დაწყებისას HbA1c შეიძლება ნორმის ფარგლებში იყოს.
C-პეპტიდი: დაბალი ან განუსაზღვრელი C-პეპტიდის დონე მიუთითებს ინსულინის წარმოების დეფიციტზე და ტიპი 2-სგან გარჩევაში ეხმარება.
აუტოანტისხეულები (ტიპი 1 დიაბეტის დასადასტურებლად):
- GAD65 ანტისხეულები (ყველაზე ხშირი)
- IA-2 ანტისხეულები
- ZnT8 ანტისხეულები
- ინსულინის ანტისხეულები (IAA) — განსაკუთრებით ბავშვებში
ერთი ან მეტი აუტოანტისხეულის დადებითი შედეგი T1D-ის დიაგნოზს ამყარებს.
დამატებითი კვლევები:
- კეტონების განსაზღვრა შარდსა და სისხლში (β-ჰიდროქსიბუტირატი)
- ელექტროლიტები, თირკმლის ფუნქცია
- ფარისებრი ჯირკვლის ფუნქცია (TSH, fT4 — აუტოიმუნური თანმხლეობის სკრინინგი)
- ცელიაკიის სკრინინგი (tTG-IgA)
- ლიპიდური პროფილი
დიაგნოზის დასმის შემდეგ პაციენტს სჭირდება რეგულარული HbA1c-ის კონტროლი (ყოველ 3 თვეში), ასევე წლიური სკრინინგი თვალის, თირკმლებისა და ფეხის მდგომარეობის შესაფასებლად (ADA Standards of Care, 2024).
მკურნალობა — წამლები
ტიპი 1 დიაბეტის მკურნალობის საფუძველია ინსულინოთერაპია — ეს არის სასიცოცხლოდ აუცილებელი მკურნალობა, რომლის გარეშეც პაციენტი ვერ იარსებებს.
პირველი რიგის მკურნალობა — ინსულინი
ბაზალ-ბოლუსური რეჟიმი (ინტენსიური ინსულინოთერაპია):
ეს არის ტიპი 1 დიაბეტის მკურნალობის ოქროს სტანდარტი (NICE NG17, 2024). მოიცავს:
- ბაზალური (ხანგრძლივი მოქმედების) ინსულინი — ფონური ინსულინის მოთხოვნილების დაფარვა. გლარგინი, დეტემირი ან დეგლუდეკი — ინიშნება დღეში 1-2-ჯერ. დოზა ინდივიდუალურია, ჩვეულებრივ 0.2–0.4 ერთეული/კგ/დღეში.
- სწრაფი მოქმედების ინსულინი (ბოლუსური) — ჭამის წინ გლუკოზის კონტროლისთვის. აპიდრა (ინსულინ გლულიზინი) — სწრაფი მოქმედების ინსულინის ანალოგი, რომელიც ჭამამდე 0-15 წუთით ადრე (ან ჭამის შემდეგ მალევე) ინიშნება. დოზა დამოკიდებულია საკვებში ნახშირწყლების რაოდენობაზე და სისხლში გლუკოზის მიმდინარე დონეზე. ტიპური ინსულინ-ნახშირწყლის თანაფარდობაა 1 ერთეული : 10-15 გ ნახშირწყალზე, თუმცა ინდივიდუალურად განისაზღვრება.
ინსულინის პომპა (CSII — უწყვეტი კანქვეშა ინსულინის ინფუზია): მოწინავე ტექნოლოგია, რომელიც სწრაფი მოქმედების ინსულინს უწყვეტად მიაწოდებს ორგანიზმს პატარა მოწყობილობის მეშვეობით. რეკომენდებულია პაციენტებისთვის, რომელთაც მრავალჯერადი ინექციებით ვერ აღწევენ სათანადო კონტროლს ან ხშირი ჰიპოგლიკემიები აქვთ.
დამხმარე მედიკამენტური მკურნალობა
კარდიოვასკულარული რისკის მართვა:
ტიპი 1 დიაბეტის პაციენტებში გულ-სისხლძარღვთა რისკის შესამცირებლად გამოიყენება:
- სტატინები — ლიპიდების კონტროლისთვის: ატორისი 20მგ ან ატორისი 40მგ — რეკომენდებულია 40 წელს ზემოთ ან კარდიოვასკულარული რისკფაქტორების არსებობისას. დოზა: 10-80 მგ/დღეში (ADA, 2024).
- აგფ ინჰიბიტორები — თირკმელდამცავი მოქმედებისთვის: ამპრილანი 5მგ ან ამპრილანი 10მგ (რამიპრილი) — რეკომენდებულია მიკროალბუმინურიის ან ჰიპერტენზიის არსებობისას. დოზა: 2.5-10 მგ/დღეში.
- ასპირინი — ასპირინი კარდიო 100მგ — კარდიოვასკულარული პროფილაქტიკისთვის მაღალი რისკის პაციენტებში, 100 მგ/დღეში.
SGLT2 ინჰიბიტორები (დამხმარე)
დაპაგლიფლოზინი 10მგ — SGLT2 ინჰიბიტორი, რომელიც ევროპაში რეგისტრირებულია ტიპი 1 დიაბეტის დამხმარე მკურნალობისთვის (EMA) BMI ≥27 კგ/მ²-ის შემთხვევაში. მნიშვნელოვანი გაფრთხილება: ზრდის ევგლიკემიური კეტოაციდოზის რისკს — პაციენტს უნდა ასწავლონ კეტონების მონიტორინგი. დოზა: 5 მგ/დღეში. გამოყენება მოითხოვს ენდოკრინოლოგის მეთვალყურეობას.
ჰიპოგლიკემიის მართვა
- გლუკოზა/დექსტროზა — მსუბუქი ჰიპოგლიკემიისთვის: 15-20 გ სწრაფი ნახშირწყლები (ტაბლეტები, წვენი)
- გლუკაგონი — მძიმე ჰიპოგლიკემიისთვის (ცნობიერების დაკარგვა): 1 მგ ინტრამუსკულარულად ან ნაზალურად. ოჯახის წევრებს უნდა ასწავლონ გამოყენება.
D ვიტამინი
დეტრივიტი 2000სე ან დეტრივიტი 1000სე — D ვიტამინის დეფიციტის კორექციისთვის, რომელიც ტიპი 1 დიაბეტის პაციენტებში ხშირია. დოზა: 1000-4000 სე/დღეში, სისხლში 25(OH)D დონის მიხედვით.
ცხოვრების წესი
ცხოვრების წესის მართვა ინსულინოთერაპიის თანაბარი მნიშვნელობის მქონე კომპონენტია.
კვება
- ნახშირწყლების დათვლა — ყველაზე მნიშვნელოვანი უნარი. ყოველ ჭამამდე დაითვალეთ ნახშირწყლების გრამები და შესაბამისად გამოთვალეთ ინსულინის ბოლუსური დოზა
- რეკომენდებულია მთლიანმარცვლეული პროდუქტები, ბოსტნეულ-ხილი, ჯანსაღი ცხიმები
- შეზღუდეთ რაფინირებული შაქარი და გადამუშავებული საკვები
- რეგულარული კვების რეჟიმი (განსაკუთრებით პომპის გარეშე)
- გლიკემიური ინდექსის ცოდნა დაგეხმარებათ საკვების შერჩევაში
ფიზიკური აქტივობა
- კვირაში მინიმუმ 150 წუთი ზომიერი ინტენსივობის აერობული ვარჯიში
- ვარჯიშის წინ, დროს და შემდეგ გლუკოზის მონიტორინგი
- ჰიპოგლიკემიის პრევენცია: სწრაფი ნახშირწყლები მუდამ ხელთ იქონიეთ
- ინტენსიური ვარჯიშის წინ ინსულინის დოზის კორექცია (ენდოკრინოლოგთან შეთანხმებით)
გლუკოზის მონიტორინგი
- თვითმონიტორინგი მინიმუმ 4-10-ჯერ დღეში (გლუკომეტრით) ან
- უწყვეტი გლუკოზის მონიტორინგის სისტემა (CGM) — რეკომენდებულია ყველა T1D პაციენტისთვის (ADA, 2024)
- HbA1c სამიზნე: <7% უმეტესი მოზრდილებისთვის (ინდივიდუალურად)
ფსიქოლოგიური ჯანმრთელობა
- დიაბეტის დისტრესის მართვა
- ფსიქოლოგის კონსულტაცია საჭიროებისას
- მხარდაჭერის ჯგუფები
ალკოჰოლი და თამბაქო
- ალკოჰოლი ზრდის ჰიპოგლიკემიის რისკს — მხოლოდ ზომიერად, საკვებთან ერთად
- მოწევის შეწყვეტა კრიტიკულად მნიშვნელოვანია კარდიოვასკულარული გართულებების პრევენციისთვის
გართულებები
მკურნალობის გარეშე ან არასათანადო გლიკემიური კონტროლის შემთხვევაში ტიპი 1 დიაბეტი სერიოზულ გართულებებს იწვევს:
მწვავე გართულებები:
- დიაბეტური კეტოაციდოზი (DKA) — შეიძლება საათებში განვითარდეს; მკურნალობის გარეშე ლეტალურია
- მძიმე ჰიპოგლიკემია — გლუკოზა <3.0 მმოლ/ლ; შეიძლება გამოიწვიოს კრუნჩხვები, კომა, გარდაცვალება
ქრონიკული (გრძელვადიანი) გართულებები:
- დიაბეტური რეტინოპათია — 5-10 წლის შემდეგ იწყებს განვითარებას; სიბრმავის ერთ-ერთი წამყვანი მიზეზია
- დიაბეტური ნეფროპათია — თირკმელების დაზიანება, რომელიც 10-15 წელში შეიძლება თირკმლის უკმარისობამდე მივიდეს და დიალიზი ან ტრანსპლანტაცია დასჭირდეს
- დიაბეტური ნეიროპათია — პერიფერიული ნერვების დაზიანება (ტკივილი, დაბუჟება ხელ-ფეხებში), ავტონომიური ნეიროპათია (გულის, საჭმლის მომნელებელი სისტემის დისფუნქცია)
- მაკროვასკულარული დაავადებები — ინფარქტი, ინსულტი; რისკი 2-4-ჯერ მაღალია ჯანმრთელ ადამიანებთან შედარებით
- დიაბეტური ფეხი — ნეიროპათია + ანგიოპათია → წყლულები → ამპუტაცია
DCCT/EDIC კვლევამ დაამტკიცა, რომ HbA1c-ის თითოეული 1%-ით შემცირება მიკროვასკულარული გართულებების რისკს 25-40%-ით ამცირებს.
გრძელვადიანი პროგნოზი
თანამედროვე ინსულინოთერაპიისა და ტექნოლოგიების (CGM, ინსულინის პომპა, ჰიბრიდული ხელოვნური პანკრეასი) პირობებში ტიპი 1 დიაბეტის პაციენტებს შეუძლიათ სრულფასოვანი და ხანგრძლივი ცხოვრება.
კარგი გლიკემიური კონტროლის შემთხვევაში (HbA1c <7%) სიცოცხლის ხანგრძლივობა თითქმის უტოლდება ზოგად პოპულაციას. თუმცა არასათანადო კონტროლი სიცოცხლის ხანგრძლივობას საშუალოდ 10-12 წლით ამცირებს.
პროგნოზს აუმჯობესებს:
- HbA1c სამიზნეში შენარჩუნება
- რეგულარული სკრინინგი გართულებებზე
- კარდიოვასკულარული რისკფაქტორების მართვა
- ფსიქოლოგიური კეთილდღეობა
- მულტიდისციპლინურ გუნდთან თანამშრომლობა (ენდოკრინოლოგი, დიაბეტის მედდა, დიეტოლოგი, ფსიქოლოგი)
როდის უნდა მიმართო ექიმს
სასწრაფოდ მიმართეთ ექიმს ან გამოიძახეთ სასწრაფო დახმარება შემდეგ შემთხვევებში:
- აცეტონის სუნი სუნთქვისას, გულისრევა/ღებინება, მუცლის ტკივილი — კეტოაციდოზის ნიშნები; სიცოცხლისთვის საშიშია
- სისხლში გლუკოზა >16.7 მმოლ/ლ (300 მგ/დლ), რომელიც კორექციული ინსულინით არ მცირდება
- მძიმე ჰიპოგლიკემია — ცნობიერების დარღვევა, კრუნჩხვები, ადამიანი ვერ ჭამს/სვამს დამოუკიდებლად
- ხშირი აუხსნელი ჰიპოგლიკემიები — შეიძლება დოზის ან რეჟიმის ცვლილება იყოს საჭირო
- ბავშვში გამოჩენილი ხშირი შარდვა, წონაში კლება, მუდმივი წყურვილი — პირველი სიმპტომები
- ორსულობის დაგეგმვა ან ორსულობის დადასტურება — პრეკონცეფციური კონსულტაცია აუცილებელია ფეტალური გართულებების პრევენციისთვის
ხშირად დასმული კითხვები
შეიძლება ტიპი 1 დიაბეტი განიკურნოს?
ამ ეტაპზე ტიპი 1 დიაბეტი ქრონიკული დაავადებაა და სრული განკურნება შეუძლებელია. მკურნალობა მიზნად ისახავს გლუკოზის ოპტიმალურ კონტროლს ინსულინის მეშვეობით. აქტიურად მიმდინარეობს კვლევები იმუნოთერაპიის, ბეტა-უჯრედების ტრანსპლანტაციისა და ხელოვნური პანკრეასის მიმართულებით. 2022 წელს FDA-მ დაამტკიცა ტეპლიზუმაბი (Tzield) — პირველი პრეპარატი, რომელიც T1D-ის კლინიკურ გამოვლინებას 2-3 წლით აყოვნებს მაღალი რისკის პირებში.
შეიძლება ალკოჰოლის მიღება ტიპი 1 დიაბეტის დროს?
ზომიერი ალკოჰოლის მიღება (ქალებისთვის 1, მამაკაცებისთვის 2 სტანდარტული ერთეული) დასაშვებია, მაგრამ ფრთხილად. ალკოჰოლი ბლოკავს ღვიძლის მიერ გლუკოზის გამოყოფას და ზრდის ჰიპოგლიკემიის რისკს, განსაკუთრებით ღამით. არასოდეს სვათ ცარიელ კუჭზე. ალკოჰოლის მიღების შემდეგ აკონტროლეთ გლუკოზა ძილის წინ და, საჭიროების შემთხვევაში, მიიღეთ დამატებითი ნახშირწყლები.
როგორ ვმოგზაურო ინსულინით?
მოგზაურობისას: ინსულინი აიღეთ ხელბარგში (არ ჩაალაგოთ ბარგის განყოფილებაში — გაყინვა ან გადახურება ანადგურებს); აიღეთ ორმაგი მარაგი; იქონიეთ ექიმის ცნობა ინსულინისა და შპრიცების შესახებ; სასაათე სარტყლის ცვლილებისას ენდოკრინოლოგთან წინასწარ შეათანხმეთ ბაზალური ინსულინის დოზირების გრაფიკი; სწრაფი ნახშირწყლები და გლუკაგონი მუდამ ხელთ იქონიეთ.
შეიძლება ორსულობა ტიპი 1 დიაბეტით?
დიახ, ტიპი 1 დიაბეტის მქონე ქალებს შეუძლიათ ჯანმრთელი შვილის გაჩენა, მაგრამ აუცილებელია გეგმიური ორსულობა. ორსულობამდე მინიმუმ 3-6 თვით ადრე HbA1c უნდა იყოს <6.5%. ორსულობის დროს გლიკემიური სამიზნეები მკაცრდება. ფოლიუმის მჟავა — ბრიფოლი 400მკგ — 5 მგ/დღეში (სტანდარტულზე მაღალი დოზით) რეკომენდებულია კონცეფციამდე და ორსულობის პირველ ტრიმესტრში ნერვული მილის დეფექტების პრევენციისთვის (NICE NG3, 2024).
შემიძლია მართვა და მუშაობა ტიპი 1 დიაბეტით?
დიახ, ტიპი 1 დიაბეტის მქონე ადამიანებს შეუძლიათ მართონ ავტომობილი და იმუშაონ პრაქტიკულად ნებისმიერ პროფესიაში. ავტომობილის მართვისას: ყოველთვის შეამოწმეთ გლუკოზა მართვის დაწყებამდე (არ უნდა იყოს <5.0 მმოლ/ლ); ხანგრძლივი მგზავრობისას ყოველ 2 საათში გაჩერდით და გადაამოწმეთ. ჰიპოგლიკემიის განუცნობელობის შემთხვევაში მართვის უფლება შეიძლება შეიზღუდოს — ამ შემთხვევაში ექიმთან კონსულტაცია აუცილებელია.
რა განსხვავებაა ტიპი 1 და ტიპი 2 დიაბეტს შორის?
ტიპი 1 დიაბეტი აუტოიმუნურია — ორგანიზმი ვეღარ აწარმოებს ინსულინს, ამიტომ ინსულინით მკურნალობა თავიდანვე სასიცოცხლოდ აუცილებელია. ტიპი 2 დიაბეტი კი ინსულინრეზისტენტობით ხასიათდება — ორგანიზმი ინსულინს აწარმოებს, მაგრამ უჯრედები მასზე ნაკლებად რეაგირებენ. ტიპი 2 ხშირად დაკავშირებულია ჭარბ წონასთან, ასაკთან და ცხოვრების წესთან, ხოლო ტიპი 1 — გენეტიკურ მიდრეკილებასთან და აუტოიმუნურ პროცესთან, და წონასთან კავშირი არ აქვს.