ჰოჯკინის ლიმფომა

მოკლედ

ჰოჯკინის ლიმფომა (ადრე ცნობილი როგორც ჰოჯკინის დაავადება) არის ლიმფური სისტემის ავთვისებიანი სიმსივნე, რომელიც ლიმფოციტებიდან — იმუნური სისტემის უჯრედებიდან — იღებს სათავეს. დაავადება ხასიათდება რიდ-შტერნბერგის უჯრედების არსებობით, რაც მას სხვა ლიმფომებისგან განასხვავებს. ჰოჯკინის ლიმფომა ძირითადად 15–35 და 55 წელს ზემოთ ასაკის ადამიანებში გვხვდება, მამაკაცებში ოდნავ უფრო ხშირად. ეს ონკოლოგიური დაავადება ერთ-ერთი ყველაზე კარგად განკურნებადი სიმსივნეა — თანამედროვე ქიმიო- და სხივური თერაპიით პაციენტთა 80–90% სრულ რემისიას აღწევს. პირველი ნიშანი, როგორც წესი, უმტკივნეულოდ გადიდებული ლიმფური კვანძია კისრის, იღლიის ან საზარდულის მიდამოში. ადრეულ სტადიაზე აღმოჩენისა და სწორი მკურნალობის შემთხვევაში პროგნოზი ძალიან კარგია.

რა არის და როგორ ხდება

ჰოჯკინის ლიმფომა ლიმფური სისტემის სიმსივნეა. ლიმფური სისტემა იმუნიტეტის ნაწილია და მოიცავს ლიმფურ კვანძებს, ელენთას, თიმუსს და ძვლის ტვინს. ეს სისტემა ლიმფოციტებს — B და T უჯრედებს — აწარმოებს, რომლებიც ორგანიზმს ინფექციებისგან იცავს.

დაავადება იწყება, როდესაც B-ლიმფოციტი მუტაციას განიცდის და უკონტროლოდ იწყებს გამრავლებას. ამ პროცესის შედეგად წარმოიქმნება რიდ-შტერნბერგის უჯრედები — გიგანტური, ორბირთვიანი პათოლოგიური უჯრედები, რომლებიც ჰოჯკინის ლიმფომის სადიაგნოსტიკო ნიშანია. ეს უჯრედები თავის გარშემო ანთებით მიკროგარემოს ქმნიან, იზიდავენ ნორმალურ იმუნურ უჯრედებს და ხელს უშლიან ორგანიზმის იმუნურ პასუხს.

დაავადება, როგორც წესი, ერთი ლიმფური კვანძიდან იწყება და შემდეგ მეზობელ ლიმფურ კვანძებზე ვრცელდება — ეს „წესრიგიანი" გავრცელება ჰოჯკინის ლიმფომისთვის დამახასიათებელია და მას არაჰოჯკინის ლიმფომისგან განასხვავებს. მოგვიანებით დაავადება შეიძლება ელენთაზე, ღვიძლზე, ძვლის ტვინსა და ფილტვებზე გადავიდეს.

ჰისტოლოგიურად გამოყოფენ ორ ძირითად ტიპს:

• კლასიკური ჰოჯკინის ლიმფომა (შემთხვევათა ~95%) — მოიცავს ოთხ ქვეტიპს: ნოდულურ-სკლეროზული (ყველაზე ხშირი), შერეულუჯრედოვანი, ლიმფოციტებით მდიდარი და ლიმფოციტების გამოლევის ტიპი.
• ნოდულური ლიმფოციტური პრედომინანტობის ჰოჯკინის ლიმფომა (~5%) — უფრო ინდოლენტური მიმდინარეობით.

დაავადების ზუსტი მიზეზი უცნობია, თუმცა ეპშტეინ-ბარის ვირუსი (EBV) შემთხვევათა დაახლოებით 40%-ში ფიქსირდება სიმსივნურ უჯრედებში, რაც ვირუსის როლს ავთვისებიან ტრანსფორმაციაში მიუთითებს (WHO Classification of Tumours, 2022).

ვინ რისკის ჯგუფშია

ჰოჯკინის ლიმფომა შედარებით იშვიათი დაავადებაა — ევროპაში წელიწადში დაახლოებით 2–3 შემთხვევა მოდის 100,000 მოსახლეზე. რისკის ფაქტორები მოიცავს:

• ასაკი: დაავადებას ორი სიხშირის პიკი აქვს — 15–35 წლის ახალგაზრდებში და 55 წელს ზემოთ უფროსებში.
• სქესი: მამაკაცებში ოდნავ უფრო ხშირია, ვიდრე ქალებში (თანაფარდობა დაახლოებით 1,3:1).
• ეპშტეინ-ბარის ვირუსი (EBV): ინფექციური მონონუკლეოზის გადატანის შემდეგ რისკი 2–3-ჯერ იზრდება.
• იმუნოდეფიციტი: აივ-ინფექცია/შიდსი მნიშვნელოვნად ზრდის ჰოჯკინის ლიმფომის რისკს. ასევე, ორგანოს ტრანსპლანტაციის შემდეგ იმუნოსუპრესიული თერაპიის მიმღებ პაციენტებში რისკი მაღალია.
• ოჯახური ანამნეზი: პირველი ხარისხის ნათესავში ჰოჯკინის ლიმფომის არსებობისას რისკი 3–5-ჯერ იზრდება. იდენტურ ტყუპებში კონკორდანტობა განსაკუთრებით მაღალია.
• სოციალურ-ეკონომიკური სტატუსი: ნოდულურ-სკლეროზული ტიპი განვითარებულ ქვეყნებში უფრო ხშირია, რაც გარკვეულ გარემო ფაქტორებზე მიუთითებს.
• აუტოიმუნური დაავადებები: რევმატოიდული ართრიტი, სისტემური წითელი მგლურა და სარკოიდოზი ჰოჯკინის ლიმფომის რისკს ზრდის.

სიმპტომები

ჰოჯკინის ლიმფომის კლინიკური გამოვლინებები მრავალფეროვანია. ყველაზე გავრცელებული სიმპტომები:

ძირითადი სიმპტომები:

• უმტკივნეულო ლიმფადენოპათია — ყველაზე ხშირი პირველი ნიშანი. გადიდებული ლიმფური კვანძი, როგორც წესი, კისრის მიდამოშია (60–70%), იღლიის ქვეშ ან საზარდულში. კვანძი „რეზინისებრი" კონსისტენციისაა, არ მტკივა და ადვილად მოძრაობს.
• B-სიმპტომები (პროგნოსტიკული მნიშვნელობა აქვს):
• ცხელება >38°C (პელ-ებშტეინის ტიპის — პერიოდული)
• ღამის ოფლიანობა (ინტენსიური, საბნის გამოცვლას მოითხოვს)
• წონის დაკარგვა >10% ბოლო 6 თვეში

ნაკლებად ხშირი სიმპტომები:

• ალკოჰოლის მიღებისას ლიმფურ კვანძებში ტკივილი — იშვიათი, მაგრამ ჰოჯკინისთვის სპეციფიკური ნიშანი
• ქავილი (პრურიტუსი) — ზოგჯერ დიაგნოზის დასმამდე თვეებით ადრე იწყება
• დაღლილობა და ზოგადი სისუსტე
• ხველა, ქოშინი — მედიასტინალური (გულმკერდის) ლიმფური კვანძების გადიდებისას
• ზედა ღრუ ვენის სინდრომი — სახის და კისრის შეშუპება მასიური მედიასტინალური სიმსივნისას
• ჰეპატოსპლენომეგალია — ღვიძლისა და ელენთის გადიდება გავრცელებულ სტადიაზე

პაციენტთა დაახლოებით 25–30%-ს B-სიმპტომები აქვს დიაგნოზის მომენტისთვის, რაც უფრო მოწინავე სტადიასა და ცუდ პროგნოზზე მიუთითებს.

დიაგნოსტიკა

ჰოჯკინის ლიმფომის დიაგნოზის დასმა რამდენიმე ეტაპს მოიცავს:

1. ბიოფსია (სავალდებულო) დიაგნოზის „ოქროს სტანდარტი" ლიმფური კვანძის ექსციზური (სრული) ბიოფსიაა. წვრილნემსიანი ასპირაციული ბიოფსია (FNA) არასაკმარისია — საჭიროა ქსოვილის არქიტექტურის შეფასება. პათოლოგი ეძებს რიდ-შტერნბერგის უჯრედებს და იმუნოჰისტოქიმიური კვლევით ადგენს ქვეტიპს (CD15+, CD30+ კლასიკური ტიპისთვის).

2. სისხლის ანალიზები

• სრული სისხლის ანალიზი: შეიძლება აღინიშნოს ანემია, ლიმფოპენია, ეოზინოფილია
• ერითროციტების დალექვის სიჩქარე (ESR) — მომატებული
• ლაქტატდეჰიდროგენაზა (LDH) — შეიძლება მომატებული იყოს
• ალბუმინი — შეიძლება დაქვეითებული იყოს
• ღვიძლისა და თირკმლის ფუნქციის ტესტები

3. ვიზუალიზაცია (სტადირება)

• PET/CT — სტანდარტული კვლევა სტადირებისა და მკურნალობის ეფექტურობის შეფასებისთვის (NICE NG52, 2024). PET სკანირება მეტაბოლურად აქტიურ სიმსივნურ კერებს ავლენს.
• კომპიუტერული ტომოგრაფია (CT) — გულმკერდის, მუცლისა და მენჯის
• MRI — ძვლოვანი ან ცენტრალური ნერვული სისტემის ჩართულობის ეჭვისას

4. ძვლის ტვინის ბიოფსია PET/CT-ის ფართოდ გავრცელების შემდეგ ნაკლებად ხშირად ტარდება, მაგრამ ზოგ შემთხვევაში მაინც საჭიროა (ESMO Clinical Practice Guidelines, 2024).

სტადირების სისტემა (ენ არბორი/ლუგანო):

• სტადია I — ერთი ლიმფური კვანძის ჯგუფის ჩართულობა
• სტადია II — ორი ან მეტი ჯგუფი დიაფრაგმის ერთ მხარეს
• სტადია III — ლიმფური კვანძების ჩართულობა დიაფრაგმის ორივე მხარეს
• სტადია IV — ექსტრანოდალური ორგანოების (ძვლის ტვინი, ღვიძლი, ფილტვი) დიფუზური ჩართულობა

მკურნალობა — წამლები

ჰოჯკინის ლიმფომის მკურნალობა სტადიაზე, რისკის ფაქტორებსა და პაციენტის ზოგად მდგომარეობაზეა დამოკიდებული. მკურნალობა ონკოჰემატოლოგის ხელმძღვანელობით მიმდინარეობს.

პირველი რიგის თერაპია

ABVD რეჟიმი — ყველაზე გავრცელებული სტანდარტული ქიმიოთერაპიული სქემა (BNF 87, 2024):

• A — ადრიბლასტინი 50 მგ (დოქსორუბიცინი) — ანტრაციკლინური ანტიბიოტიკი, რომელიც DNA-ს სინთეზს თრგუნავს. კუმულაციური დოზა არ უნდა აღემატებოდეს 450 მგ/მ², რადგან კარდიოტოქსიკურობის რისკი იზრდება. ინფუზიის დროს ვენური გაღიზიანება შეიძლება განვითარდეს.
• B — ბლეომიცინი — ფილტვის ტოქსიკურობის რისკის გამო მკურნალობის განმავლობაში ფილტვის ფუნქციის მონიტორინგია საჭირო.
• V — ვინბლასტინი — ვინკა-ალკალოიდი, პერიფერიული ნეიროპათიის რისკით.
• D — დაკარბაზინი — ალკილირებადი აგენტი.

ადრეული სტადიის (I–II) ხელსაყრელი პროგნოზის შემთხვევაში, როგორც წესი, 2–4 ციკლი ABVD + მოსაზღვრე სხივური თერაპია (20–30 Gy) ინიშნება. მოწინავე სტადიის (III–IV) შემთხვევაში 6 ციკლი ABVD ან ინტენსიფიცირებული BEACOPP რეჟიმი გამოიყენება (NCCN Guidelines, 2024).

მეორე რიგის თერაპია (რეფრაქტერული/რეციდივის შემთხვევაში)

თუ პირველი რიგის თერაპია არ იძლევა სრულ პასუხს ან რეციდივი განვითარდა:

• სალვაჟური ქიმიოთერაპია (ICE, DHAP, GDP რეჟიმები) + ავტოლოგიური ღეროვანი უჯრედების ტრანსპლანტაცია (auto-SCT)
• ბრენტუქსიმაბ ვედოტინი — ანტი-CD30 ანტისხეულ-წამლის კონიუგატი, რომელიც სპეციფიკურად CD30-დადებითი სიმსივნური უჯრედების წინააღმდეგ მოქმედებს
• იმუნოთერაპია: ნივოლუმაბი ან პემბროლიზუმაბი (PD-1 ინჰიბიტორები) — მნიშვნელოვანი წინსვლა რეფრაქტერული ჰოჯკინის მკურნალობაში (EMA SmPC, 2024)

დამხმარე (ადიუვანტური) თერაპია

ქიმიოთერაპიის გვერდითი ეფექტების მართვისთვის:

• გულისრევისა და ღებინების საწინააღმდეგო საშუალებები: ონდანსეტრონი, გრანისეტრონი — 5-HT3 რეცეპტორის ანტაგონისტები. ემეტოგენური ქიმიოთერაპიის წინ ინიშნება.
• კორტიკოსტეროიდები: დექსამეტაზონი — ანტიემეტიკური ეფექტისა და სიმსივნის საწინააღმდეგო მოქმედებისთვის BEACOPP რეჟიმის შემადგენლობაში.
• გრანულოციტების კოლონია-მასტიმულირებელი ფაქტორი (G-CSF): ნეიტროპენიის პრევენციისთვის ინტენსიური ქიმიოთერაპიის შემდეგ.
• ანტიბიოტიკოპროფილაქტიკა: იმუნოსუპრესიის პერიოდში ინფექციების თავიდან ასაცილებლად.
• ტკივილგამაყუჩებელი საშუალებები: საჭიროებისამებრ — ანალგინი 500 მგ ან ნუროფენი მსუბუქი ტკივილისთვის.
• ანტიფუნგალური პროფილაქტიკა: ფლუკონაზოლი — ხანგრძლივი ნეიტროპენიის პერიოდში.

მნიშვნელოვანი შენიშვნები

ჰოჯკინის ლიმფომის მკურნალობა მხოლოდ სპეციალიზებულ ონკოლოგიურ ცენტრებში უნდა ჩატარდეს. ქიმიოთერაპიული პრეპარატების დოზირება ინდივიდუალურად, სხეულის ზედაპირის ფართობის მიხედვით ითვლება. თვითმკურნალობა მკაცრად აკრძალულია.

ცხოვრების წესი

ჰოჯკინის ლიმფომის მკურნალობის პერიოდში და მის შემდეგ ცხოვრების წესის ცვლილებები გამოჯანმრთელებას ხელს უწყობს:

კვება:

• დაბალანსებული, მაღალკალორიული კვება მკურნალობის პერიოდში, განსაკუთრებით ცილებით მდიდარი საკვები (ხორცი, თევზი, კვერცხი, პარკოსნები)
• ხილი და ბოსტნეული ანტიოქსიდანტებით მდიდარი
• ნეიტროპენიის პერიოდში თავი უნდა აარიდოთ ნედლ ხორცს, რძის პროდუქტებსა და დაუბანელ ხილ-ბოსტნეულს (ინფექციის რისკი)
• საკმარისი სითხის მიღება — 2–2,5 ლიტრი დღეში

ფიზიკური აქტივობა:

• ზომიერი ფიზიკური აქტივობა (ფეხით სიარული, იოგა) ამცირებს დაღლილობას და აუმჯობესებს განწყობას
• ინტენსიური ვარჯიში არ არის რეკომენდებული ქიმიოთერაპიის პერიოდში
• აქტივობის დონე ექიმთან უნდა შეთანხმდეს

ფსიქოლოგიური ჯანმრთელობა:

• სტრესის მართვა: მედიტაცია, ფსიქოთერაპია, სუნთქვის ტექნიკები
• ფსიქოონკოლოგიური მხარდაჭერის ჯგუფები
• ძილის ჰიგიენა — 7–9 საათი ძილი

რაც უნდა მოერიდოთ:

• თამბაქო — კატეგორიულად აკრძალულია (ზრდის მეორადი სიმსივნეების რისკს)
• ალკოჰოლი — მინიმუმამდე შეზღუდეთ ან სრულად მოერიდეთ
• მზის ხანგრძლივი ექსპოზიცია — კანის სიმსივნეების რისკის გამო

გართულებები

მკურნალობის გარეშე ჰოჯკინის ლიმფომა პროგრესირებს და ფატალურია. თვეებიდან 1–2 წლის განმავლობაში სიმსივნე სხვადასხვა ორგანოზე ვრცელდება.

მკურნალობის გვიანი გართულებები (წლების შემდეგ):

• მეორადი სიმსივნეები — ყველაზე სერიოზული გრძელვადიანი რისკი. სხივური თერაპიისა და ქიმიოთერაპიის შემდეგ ძუძუს, ფილტვის, ფარისებრი ჯირკვლის სიმსივნეებისა და მწვავე ლეიკემიის რისკი იზრდება, განსაკუთრებით 10–20 წლის შემდეგ.
• კარდიოტოქსიკურობა — დოქსორუბიცინი და გულმკერდის სხივური თერაპია ზრდის გულის იშემიური დაავადების, კარდიომიოპათიისა და სარქვლოვანი პათოლოგიის რისკს 5–10 წელში.
• ფილტვის ფიბროზი — ბლეომიცინისა და სხივური თერაპიის შედეგი.
• ჰიპოთირეოზი — კისრის სხივური თერაპიის შემდეგ 30–50%-ში.
• ინფერტილობა — განსაკუთრებით ალკილირებადი აგენტების (BEACOPP რეჟიმი) შემთხვევაში. მამაკაცებს მკურნალობამდე სპერმის კრიოკონსერვაცია ეურჩევათ.
• იმუნოდეფიციტი — ელენთის სხივური თერაპიის ან სპლენექტომიის შემდეგ.

გრძელვადიანი პროგნოზი

ჰოჯკინის ლიმფომა ონკოლოგიურ დაავადებებს შორის ერთ-ერთი ყველაზე კარგი პროგნოზით გამოირჩევა:

• ადრეული სტადია (I–II): 5 წლიანი გადარჩენა 90–95%
• მოწინავე სტადია (III–IV): 5 წლიანი გადარჩენა 75–85%
• საერთო: 10 წლიანი გადარჩენა 80%-ს აღემატება

რეციდივის შემთხვევაშიც კი სალვაჟური თერაპიითა და ტრანსპლანტაციით პაციენტთა 50–60% ხანგრძლივ რემისიას აღწევს. თანამედროვე იმუნოთერაპიით (PD-1 ინჰიბიტორები) შედეგები კიდევ უფრო გაუმჯობესდა.

მნიშვნელოვანია, რომ გადარჩენილი პაციენტები მთელი ცხოვრების განმავლობაში რეგულარულ სამედიცინო მეთვალყურეობას საჭიროებენ გვიანი გართულებების ადრეული გამოვლენისთვის.

როდის უნდა მიმართო ექიმს

დაუყოვნებლივ მიმართეთ ექიმს შემდეგ შემთხვევებში:

• უმტკივნეულოდ გადიდებული ლიმფური კვანძი, რომელიც 2–3 კვირაში არ ქრება და ინფექციით არ აიხსნება
• აუხსნელი ცხელება (>38°C), რომელიც 2 კვირაზე მეტ ხანს გრძელდება
• ინტენსიური ღამის ოფლიანობა, რომელიც ძილს უშლის
• აუხსნელი წონის დაკარგვა — 10%-ზე მეტი ბოლო 6 თვეში
• მუდმივი, ინტენსიური ქავილი მთელი სხეულის არეში, კანის გამონაყრის გარეშე
• ქიმიოთერაპიის პერიოდში: ცხელება >38°C, ხანგრძლივი სისხლდენა, ძლიერი ტკივილი ან სუნთქვის გაძნელება — ეს გადაუდებელი სამედიცინო დახმარების ჩვენებაა

ხშირად დასმული კითხვები

ჰოჯკინის ლიმფომა გადამდებია?

არა, ჰოჯკინის ლიმფომა არ არის გადამდები დაავადება. ის არ ვრცელდება ადამიანიდან ადამიანზე. მართალია, ეპშტეინ-ბარის ვირუსი (რომელიც მონონუკლეოზს იწვევს) შეიძლება გარკვეულ როლს თამაშობდეს ლიმფომის განვითარებაში, მაგრამ თავად ლიმფომა ინფექციური არ არის. პაციენტის ოჯახის წევრებსა და კონტაქტებში ლიმფომის განვითარების შეშინება საფუძველს მოკლებულია.

შეიძლება თუ არა ალკოჰოლის მიღება ჰოჯკინის ლიმფომის მკურნალობისას?

ქიმიოთერაპიის პერიოდში ალკოჰოლის მიღება კატეგორიულად არ არის რეკომენდებული. ალკოჰოლი ამძიმებს ღვიძლზე დატვირთვას, რაც ქიმიოპრეპარატებთან ერთად ჰეპატოტოქსიკურობის რისკს მნიშვნელოვნად ზრდის. გარდა ამისა, ალკოჰოლი შეიძლება ზოგიერთ ლიმფურ კვანძში ტკივილს იწვევდეს ჰოჯკინის დროს. რემისიის მიღწევის შემდეგ ზომიერი მიღება შესაძლებელია, მაგრამ ეს ექიმთან უნდა განიხილოთ.

რა გავლენა აქვს ჰოჯკინის ლიმფომას ორსულობაზე და ნაყოფიერებაზე?

ქიმიოთერაპია, განსაკუთრებით ალკილირებადი აგენტების შემცველი რეჟიმები (BEACOPP), შეიძლება ნაყოფიერებას მნიშვნელოვნად დააზიანოს. რეკომენდებულია: მამაკაცებმა მკურნალობამდე სპერმა გააყინონ, ხოლო ქალებმა კვერცხუჯრედების ან საკვერცხეების ქსოვილის კრიოკონსერვაცია განიხილონ. თუ ჰოჯკინი ორსულობის დროს დიაგნოსტირდება, მკურნალობის სტრატეგია ტრიმესტრზეა დამოკიდებული — მეორე-მესამე ტრიმესტრში ABVD შედარებით უსაფრთხოდ მიიჩნევა. ეს რთული გადაწყვეტილებაა და მულტიდისციპლინარული გუნდის მონაწილეობას მოითხოვს.

შემიძლია თუ არა მუშაობა ქიმიოთერაპიის პერიოდში?

ბევრი პაციენტი აგრძელებს მუშაობას ქიმიოთერაპიის პერიოდში, მაგრამ ეს ინდივიდუალურია. ABVD ციკლი ყოველ 2 კვირაში ერთხელ ტარდება; ინფუზიის შემდეგ 2–5 დღე გულისრევა, დაღლილობა და სისუსტე შეიძლება შეგაწუხოთ. რეკომენდებულია: დამსაქმებელს აცნობოთ სიტუაციის შესახებ, მოქნილი გრაფიკი მოითხოვოთ და ფიზიკურად მძიმე სამუშაო თავიდან აარიდოთ. ავტომობილის მართვა ქიმიოთერაპიის დღეებში არ არის რეკომენდებული.

რამდენად ხშირად ხდება რეციდივი და რა ნიშნებზე ვიყო ფხიზლად?

პაციენტთა 10–30%-ს (სტადიისა და რისკის ფაქტორების მიხედვით) რეციდივი უვითარდება, ძირითადად მკურნალობის დასრულებიდან 2–3 წელიწადში. ფხიზლად იყავით: ხელახლა გადიდებული ლიმფური კვანძები, B-სიმპტომების (ცხელება, ოფლიანობა, წონის კარგვა) დაბრუნება, აუხსნელი ქავილი — ამ ნიშნების გამოვლენისას დაუყოვნებლივ აცნობეთ თქვენს ონკოლოგს. რემისიის პირველ 5 წელს რეგულარული ვიზიტები (თავდაპირველად ყოველ 3 თვეში, შემდეგ ყოველ 6 თვეში) აუცილებელია.

რა განსხვავებაა ჰოჯკინის და არაჰოჯკინის ლიმფომას შორის?

ჰოჯკინის ლიმფომა რიდ-შტერნბერგის უჯრედების არსებობით ხასიათდება — ეს სპეციფიკური პათოლოგიური უჯრედები არაჰოჯკინის ლიმფომაში არ გვხვდება. ჰოჯკინი „წესრიგიანად" ვრცელდება — ერთი ლიმფური კვანძიდან მეზობელზე, რაც მის პროგნოზირებადობას ზრდის. არაჰოჯკინის ლიმფომა მრავალფეროვანი ჯგუფია (70-ზე მეტი ქვეტიპი), ხშირად „გამოტოვებული" გავრცელებით. ჰოჯკინის ლიმფომას საერთო ჯამში უკეთესი პროგნოზი აქვს — განკურნების მაჩვენებელი 80–90%-ია, რაც ონკოლოგიაში ერთ-ერთი საუკეთესო მაჩვენებელია.