tobramycin

მოკლედ

ტობრამიცინი არის ამინოგლიკოზიდური ჯგუფის ანტიბიოტიკი, რომელიც აქტიურია გრამუარყოფითი ბაქტერიების, მათ შორის Pseudomonas aeruginosa-ს მიმართ. პრეპარატი გამოიყენება სხვადასხვა ფორმით: ინტრავენური და ინტრამუსკულარული ინექციებით — სეფსისის, პნევმონიის, საშარდე გზების და ქირურგიული ინფექციების სამკურნალოდ; საინჰალაციო ფორმით — კისტოზური ფიბროზის მქონე პაციენტებში P. aeruginosa-ს ქრონიკული ფილტვის ინფექციის მართვისთვის; თვალის წვეთებისა და მალამოს სახით — ბაქტერიული კონიუნქტივიტისა და კერატიტის სამკურნალოდ. ტობრამიცინი ბაქტერიციდულ ეფექტს ახდენს ბაქტერიული რიბოსომის 30S ქვეერთეულთან შეკავშირებით, რაც ცილის სინთეზის შეფერხებას იწვევს. მნიშვნელოვანი გვერდითი ეფექტებია ნეფროტოქსიურობა და ოტოტოქსიურობა, რის გამოც საჭიროა სისხლში კონცენტრაციის მონიტორინგი (BNF 87).

რა არის და ფარმაკოლოგია

ტობრამიცინი (INN: tobramycin) არის ბუნებრივი წარმოშობის ამინოგლიკოზიდური ანტიბიოტიკი, რომელიც გამოყოფილია Streptomyces tenebrarius-დან 1967 წელს. კლინიკურ პრაქტიკაში მისი გამოყენება 1970-იანი წლების დასაწყისიდან დაიწყო და მას შემდეგ იგი რჩება ერთ-ერთ უმნიშვნელოვანეს ანტიფსევდომონასურ ანტიბიოტიკად (WHO Model List).

ამინოგლიკოზიდების ჯგუფი მოიცავს გენტამიცინს, ამიკაცინს, ნეტილმიცინს და სტრეპტომიცინს. ტობრამიცინი გამოირჩევა Pseudomonas aeruginosa-ს მიმართ განსაკუთრებულად მაღალი აქტივობით, რაც მას გენტამიცინზე უპირატესს ხდის ამ პათოგენის წინააღმდეგ (EMA SmPC).

ფარმაკოლოგიურად ტობრამიცინი კონცენტრაცია-დამოკიდებული ბაქტერიციდია — მისი ბაქტერიის მოკვლის ეფექტურობა პირდაპირპროპორციულია სისხლში/ქსოვილში მიღწეულ პიკურ კონცენტრაციასთან. აგრეთვე, ტობრამიცინს ახასიათებს პოსტანტიბიოტიკური ეფექტი (PAE), ანუ ბაქტერიის ზრდის დათრგუნვა გრძელდება მას შემდეგაც, რაც პრეპარატის კონცენტრაცია მინიმალური ინჰიბიტორული კონცენტრაციის (MIC) ქვემოთ ეცემა.

ტობრამიცინის სპექტრი მოიცავს: Pseudomonas aeruginosa, Escherichia coli, Klebsiella spp., Proteus spp., Enterobacter spp., Serratia spp., Citrobacter spp., Staphylococcus aureus (მეთიცილინ-მგრძნობიარე შტამები). პრეპარატი არაეფექტურია ანაერობების, სტრეპტოკოკების და ბაქტეროიდების მიმართ.

მოქმედების მექანიზმი

ტობრამიცინი ბაქტერიციდულ მოქმედებას ახორციელებს ბაქტერიული ცილის სინთეზის შეუქცევადი ინჰიბიციის გზით. პრეპარატის მექანიზმი რამდენიმე ეტაპისგან შედგება:

1. ბაქტერიის უჯრედში შეღწევა: ტობრამიცინი, როგორც პოლიკატიონური მოლეკულა, ჯერ ელექტროსტატიკურად უკავშირდება ბაქტერიის გარე მემბრანის ლიპოპოლისაქარიდებს (LPS), რაც გარე მემბრანის გამტარიანობას ზრდის. შემდეგ ენერგია-დამოკიდებული ტრანსპორტით (ელექტრონთა სატრანსპორტო ჯაჭვის მონაწილეობით) პრეპარატი ციტოპლაზმაში აღწევს. სწორედ ამ ენერგია-დამოკიდებული ეტაპის გამო ანაერობული ბაქტერიები ბუნებრივად რეზისტენტულია ამინოგლიკოზიდების მიმართ (BNF 87).

2. რიბოსომის 30S ქვეერთეულთან შეკავშირება: ციტოპლაზმაში მოხვედრილი ტობრამიცინი შეუქცევადად უკავშირდება 16S რიბოსომული რნმ-ის ამინოაცილ-ტრნმ-ის (A-ადგილი) სადეკოდირებო რეგიონს 30S ქვეერთეულზე. ეს შეკავშირება იწვევს:

• მრნმ-ის არასწორ წაკითხვას — ტობრამიცინი კოდონ-ანტიკოდონის ურთიერთქმედების სიზუსტეს არღვევს, რის შედეგადაც ბაქტერიული რიბოსომა არასწორ ამინომჟავებს ჩასვამს პეპტიდურ ჯაჭვში. წარმოქმნილი დეფექტური ცილები მემბრანაში ჩაშენების შემდეგ მემბრანის მთლიანობას არღვევს.

• ტრანსლოკაციის ბლოკადას — ელონგაციის ფაქტორ EF-G-ის მოქმედება ფერხდება, რის გამოც რიბოსომა მრნმ-ის გასწვრივ ვერ გადაადგილდება.

• ინიციაციის კომპლექსის დარღვევას — 70S ინიციაციის კომპლექსის ფორმირება ფერხდება.

3. მემბრანის დაზიანება: დეფექტური ცილების მემბრანაში ინტეგრაცია კიდევ უფრო ზრდის მემბრანის გამტარიანობას, რაც თავის მხრივ ხელს უწყობს ტობრამიცინის მეტი რაოდენობით შეღწევას — ე.წ. „თვითგაძლიერების ეფექტი" (EMA SmPC).

4. კონცენტრაცია-დამოკიდებული მოკვლა და PAE: ტობრამიცინის ბაქტერიციდულობა პირდაპირპროპორციულია Cmax/MIC თანაფარდობასთან. იდეალური სამიზნეა Cmax/MIC ≥ 8–10. პოსტანტიბიოტიკური ეფექტი გრამუარყოფითი ბაქტერიებისთვის 2–4 საათს შეადგენს.

ჩვენებები

ტობრამიცინის გამოყენების ჩვენებები განისაზღვრება ადმინისტრირების გზის მიხედვით:

სისტემური (პარენტერალური) გამოყენება

• სეფსისი და სეპტიცემია — განსაკუთრებით გრამუარყოფითი ბაქტერიებით გამოწვეული, მათ შორის P. aeruginosa (სეფსისი)
• ქვედა სასუნთქი გზების მძიმე ინფექციები — საავადმყოფოში შეძენილი პნევმონია, მათ შორის ვენტილატორ-ასოცირებული პნევმონია (VAP)
• კომპლიცირებული საშარდე გზების ინფექციები — პიელონეფრიტი, ურო-სეფსისი
• ინტრააბდომინური ინფექციები — პერიტონიტი, მუცლის ღრუს აბსცესები (როგორც წესი, ანტიანაერობულ პრეპარატთან — მეტრონიდაზოლთან ან კლინდამიცინთან კომბინაციაში)
• ძვლებისა და სახსრების ინფექციები — ოსტეომიელიტი
• კანის და რბილი ქსოვილების მძიმე ინფექციები — დამწვრობის ინფექციები
• ფებრილური ნეიტროპენია — ემპირიული თერაპიის კომპონენტი, ჩვეულებრივ ბეტა-ლაქტამთან ერთად (NICE NG136)
• ბაქტერიული ენდოკარდიტი — კომბინირებული რეჟიმის ნაწილი

საინჰალაციო გამოყენება

• კისტოზური ფიბროზი — P. aeruginosa-ს ქრონიკული ფილტვის ინფექციის მართვა (კისტოზური ფიბროზი). საინჰალაციო ტობრამიცინი (TOBI®, ფხვნილი ან ნებულა) გამოიყენება ალტერნატიული ციკლებით: 28 დღე მკურნალობა / 28 დღე შესვენება (BNF 87)

ოფთალმოლოგიური გამოყენება

• ბაქტერიული კონიუნქტივიტი — თვალის წვეთები 0.3%
• ბაქტერიული კერატიტი — თვალის წვეთები ინტენსიური რეჟიმით
• ბლეფარიტი — თვალის მალამო 0.3%
• ქირურგიული პროფილაქტიკა — ოფთალმოლოგიური ოპერაციებისას (EMA SmPC)

დოზირება

პარენტერალური ფორმა (IV/IM)

მოზრდილები:

• სტანდარტული მრავალჯერადი დოზირება: 3–5 მგ/კგ/დღეში, გაყოფილი 3 თანაბარ დოზად, ყოველ 8 საათში
• ერთჯერადი დღიური დოზირება (Extended-interval dosing): 5–7 მგ/კგ ერთხელ დღეში, 30 წუთის განმავლობაში IV ინფუზიით. ეს რეჟიმი უპირატესია კონცენტრაცია-დამოკიდებული მოკვლის ოპტიმიზაციისა და ნეფროტოქსიურობის შემცირებისთვის (BNF 87)

ბავშვები (>1 თვე):

• 6–7 მგ/კგ/დღეში ერთჯერადი დღიური დოზით ან
• 2–2.5 მგ/კგ ყოველ 8 საათში

ახალშობილები (<1 თვე):

• 4–5 მგ/კგ/დოზა ყოველ 24–36 საათში (გესტაციური ასაკისა და თირკმლის ფუნქციის მიხედვით)

თერაპიული მონიტორინგი (TDM):

• ერთჯერადი დღიური დოზის დროს: ტრუ დონე <1 მგ/ლ
• მრავალჯერადი დოზის დროს: პიკური დონე 5–10 მგ/ლ, ტრუ დონე <2 მგ/ლ (BNF 87)

თირკმლის უკმარისობისას კორექცია

| GFR (მლ/წთ) | დოზის კორექცია | |---|---| | 40–60 | ნორმალური დოზა ყოველ 12 საათში | | 20–40 | ნორმალური დოზა ყოველ 24 საათში | | 10–20 | ნორმალური დოზა ყოველ 48 საათში | | <10 | დოზა TDM-ის მიხედვით |

ჰემოდიალიზი ტობრამიცინს ეფექტურად აცილებს; საჭიროა დამატებითი დოზა დიალიზის შემდეგ.

საინჰალაციო ფორმა

• TOBI ნებულა: 300 მგ ორჯერ დღეში, ციკლებით (28 დღე ჩართული / 28 დღე შესვენება)
• TOBI Podhaler (ფხვნილი): 112 მგ (4 კაფსულა) ორჯერ დღეში იგივე ციკლური რეჟიმით

ოფთალმოლოგიური ფორმა

• თვალის წვეთები 0.3%: 1–2 წვეთი ყოველ 4 საათში; მძიმე ინფექციისას — ყოველ 1 საათში, გაუმჯობესებისთანავე ინტერვალის გაზრდა
• თვალის მალამო 0.3%: თხელი ფენით ყოველ 8–12 საათში

ფარმაკოკინეტიკა

აბსორბცია: ტობრამიცინი კუჭ-ნაწლავის ტრაქტიდან პრაქტიკულად არ შეიწოვება (<2%), რის გამოც სისტემური მოქმედებისთვის მხოლოდ პარენტერალური გზა გამოიყენება. ინტრამუსკულარული ინექციის შემდეგ ბიოშეღწევადობა >90%-ს შეადგენს, პიკური კონცენტრაცია (Cmax) მიიღწევა 30–90 წუთში. IV ინფუზიის (30 წთ) შემდეგ Cmax ინფუზიის დასრულებისთანავე ფიქსირდება (EMA SmPC).

განაწილება: განაწილების მოცულობა (Vd) — 0.25–0.30 ლ/კგ, რაც უახლოვდება გარეუჯრედული სითხის მოცულობას. ტობრამიცინი ცუდად აღწევს ცენტრალურ ნერვულ სისტემაში (ჰემატოენცეფალური ბარიერის ცუდი გამტარიანობა), მაგრამ კარგად გროვდება თირკმლის ქერქში და შიდა ყურის პერილიმფაში — რაც ხსნის ნეფრო- და ოტოტოქსიურობას. ცილებთან შეკავშირება დაბალია (<30%).

მეტაბოლიზმი: ტობრამიცინი ორგანიზმში არ მეტაბოლიზდება და უცვლელი სახით გამოიყოფა.

ექსკრეცია: თითქმის მთლიანად (>90%) გამოიყოფა თირკმელებით გლომერულური ფილტრაციის გზით უცვლელი ფორმით. ნახევარგამოყოფის პერიოდი (T½) ნორმალური თირკმლის ფუნქციისას 2–3 საათს შეადგენს. თირკმლის უკმარისობისას T½ მნიშვნელოვნად გახანგრძლივდება — 50–70 საათამდე ანურიის დროს. თირკმლის ქერქში აკუმულირებული ტობრამიცინი ნელა ილექება ტერმინალური ნახევარგამოყოფის პერიოდით >100 საათი (BNF 87).

გვერდითი ეფექტები

ხშირი (>10%)

• საინჰალაციო ფორმისას: ხმის ჩახლეჩა (დისფონია), ხველა, ფარინგიტი — 30%-მდე პაციენტებში
• პარენტერალურად: ტრუ დონის მომატებისას — ნეფროტოქსიურობის რისკი

ნაკლებად ხშირი (1–10%)

• ნეფროტოქსიურობა — პროქსიმალური მილაკების დაზიანება: პროტეინურია, ცილინდრურია, კრეატინინის მომატება, ოლიგურია. ჩვეულებრივ შექცევადია პრეპარატის მოხსნის შემდეგ. რისკ-ფაქტორები: ხანგრძლივი თერაპია (>7–10 დღე), თანმხლები ნეფროტოქსიური მედიკამენტები, დეჰიდრატაცია, მოხუცებულობა (BNF 87)
• ვესტიბულური ტოქსიურობა — თავბრუსხვევა, ნისტაგმი, ატაქსია, გულისრევა
• კოქლეარული ტოქსიურობა — ტინიტუსი, სმენის დაქვეითება (ჯერ მაღალი სიხშირეების)
• გულისრევა, ღებინება
• გამონაყარი, ქავილი
• ინექციის ადგილის ტკივილი (IM)

იშვიათი, მაგრამ სერიოზული (<1%)

• ნერვ-კუნთოვანი ბლოკადა — განსაკუთრებით მიასთენიის მქონე პაციენტებში ან კურარე-მსგავს პრეპარატებთან ერთად; შეიძლება სასუნთქი დეპრესია განვითარდეს
• შეუქცევადი ყრუობა — განსაკუთრებით კუმულაციური დოზისას ან სხვა ოტოტოქსიურ პრეპარატებთან კომბინაციაში
• მწვავე თირკმლის უკმარისობა
• ანაფილაქსია — იშვიათად
• *Clostridium difficile-ასოცირებული დიარეა* — პარენტერალური გამოყენებისას (NICE NG136)

ოფთალმოლოგიური ფორმის გვერდითი ეფექტები

• თვალის წვა, ჩხვლეტა, სიწითლე (ხშირი)
• ქუთუთოების შეშუპება, ქავილი (ნაკლებად ხშირი)
• ლოკალური ჰიპერმგრძნობელობა (იშვიათი)

უკუჩვენებები და სიფრთხილე

აბსოლუტური უკუჩვენებები

• ტობრამიცინის ან სხვა ამინოგლიკოზიდების მიმართ ჰიპერმგრძნობელობა
• მიასთენია გრავისი (პარენტერალური ფორმა — ნერვ-კუნთოვანი ბლოკადის რისკი) (EMA SmPC)

სიფრთხილით გამოყენება

• თირკმლის უკმარისობა — დოზის კორექცია და TDM სავალდებულოა
• წინარსებული სმენის დაქვეითება — ოტოტოქსიურობის რისკი მაღალია
• ხანდაზმული პაციენტები — თირკმლის ფუნქციის ფიზიოლოგიური დაქვეითების გამო
• დეჰიდრატაცია, ჰიპოვოლემია — ნეფროტოქსიურობის რისკი მკვეთრად იზრდება
• ორსულობა — ოტოტოქსიურობა ნაყოფისთვის (იხ. ქვემოთ)
• ნერვ-კუნთოვანი დაავადებები — პარკინსონიზმი, ბოტულიზმი
• პერიტონეალური დიალიზი — ინტრაპერიტონეალური შეყვანისას ფრთხილად

მკურნალობის პერიოდში რეკომენდებულია: სეროლოგიური კრეატინინის მონიტორინგი (ყოველ 2–3 დღეში), აუდიომეტრია ხანგრძლივი თერაპიისას და TDM (BNF 87).

ურთიერთქმედებები

მაღალი კლინიკური მნიშვნელობის

• სხვა ნეფროტოქსიური პრეპარატები — ამფოტერიცინი B, ვანკომიცინი, ციკლოსპორინი, ტაკროლიმუსი, ცისპლატინი, არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებები (NSAIDs). თანდროული გამოყენება მნიშვნელოვნად ზრდის მწვავე თირკმლის დაზიანების რისკს (NICE NG136)

• სხვა ოტოტოქსიური პრეპარატები — ფუროსემიდი და სხვა მარყუჟის დიურეტიკები, ცისპლატინი, ვანკომიცინი. კომბინაცია ზრდის შეუქცევადი სმენის დაკარგვის რისკს

• ნერვ-კუნთოვანი ბლოკატორები (სუქსამეთონიუმი, პანკურონიუმი, ვეკურონიუმი) — ტობრამიცინი აძლიერებს ნერვ-კუნთოვან ბლოკადას; ხანგრძლივი აპნოეს რისკი პოსტოპერაციულ პერიოდში (EMA SmPC)

საშუალო კლინიკური მნიშვნელობის

• ბეტა-ლაქტამური ანტიბიოტიკები (პენიცილინები, ცეფალოსპორინები) — in vitro ინაქტივაცია ფიზიკური შეურევისას; არასოდეს შეერიოთ ერთ სისტემაში. თუმცა in vivo სინერგისტული ეფექტი ენტეროკოკებისა და P. aeruginosa-ს წინააღმდეგ

• მარყუჟის დიურეტიკები (ფუროსემიდი, ეთაკრინის მჟავა) — ნეფრო- და ოტოტოქსიურობის ზრდა. ფუროსემიდი ასევე ცვლის ტობრამიცინის ფარმაკოკინეტიკას

• ინდომეტაცინი ახალშობილებში — ტობრამიცინის კლირენსის შემცირება

• ბისფოსფონატები — ჰიპოკალციემიის რისკი

• ბოტულინის ტოქსინი — ნერვ-კუნთოვანი ბლოკადის გაძლიერება

ორსულობა და ლაქტაცია

ორსულობა

ტობრამიცინი FDA კატეგორიის D პრეპარატია ორსულობისას. ამინოგლიკოზიდები პლაცენტარულ ბარიერს გადალახავს და ნაყოფის სისხლში თერაპიულ კონცენტრაციებს აღწევს. დოკუმენტირებულია ნაყოფის შეუქცევადი ბილატერალური ყრუობის შემთხვევები სტრეპტომიცინისა და კანამიცინის გამოყენებისას; ტობრამიცინისთვისაც ანალოგიური რისკი ვარაუდობს (EMA SmPC).

გამოყენება ორსულობისას დასაშვებია მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ სავარაუდო სარგებელი მკვეთრად აჭარბებს რისკს და უფრო უსაფრთხო ალტერნატივა არ არსებობს (მაგ., სიცოცხლისთვის საშიში სეფსისი P. aeruginosa-ით). საინჰალაციო ფორმის სისტემური აბსორბცია დაბალია, მაგრამ ორსულობისას მაინც სიფრთხილეა საჭირო.

ლაქტაცია

ტობრამიცინი დედის რძეში მცირე რაოდენობით გამოიყოფა. ჩვილის კუჭ-ნაწლავის ტრაქტიდან პრაქტიკულად არ შეიწოვება, რაც სისტემურ ტოქსიურობას ნაკლებად სავარაუდოს ხდის. თუმცა ნაწლავის ფლორის დარღვევისა და ალერგიული სენსიბილიზაციის თეორიული რისკი არსებობს. BNF-ის რეკომენდაციით, გამოყენება ძუძუთი კვების დროს მხოლოდ კლინიკური აუცილებლობისას (BNF 87).

ბრენდები საქართველოში

საქართველოს ფარმაცევტულ ბაზარზე ტობრამიცინი წარმოდგენილია სხვადასხვა ფორმით:

• თვალის წვეთები და მალამო: ტობრამიცინის შემცველი ოფთალმოლოგიური პრეპარატები, მათ შორის კომბინირებული ფორმები დექსამეთაზონთან (ტობრადექსი) — ფართოდ ხელმისაწვდომია აფთიაქებში
• საინექციო ფორმა: ტობრამიცინის საინფუზიო/საინექციო ხსნარი სხვადასხვა მწარმოებლისგან
• საინჰალაციო ფორმა: TOBI და ანალოგები — კისტოზური ფიბროზის პაციენტებისთვის, ხელმისაწვდომია სპეციალიზებული არხებით

კონკრეტული ბრენდების ხელმისაწვდომობა შეიძლება განსხვავდებოდეს. რეკომენდებულია ფარმაცევტთან კონსულტაცია ან პრეპარატების ძიება pharma-wiki.ge-ზე.

ხშირად დასმული კითხვები

რამდენი ხანი გრძელდება ტობრამიცინით მკურნალობა?

პარენტერალური ტობრამიცინით მკურნალობა ჩვეულებრივ 7–10 დღე გრძელდება. ხანგრძლივი თერაპია (>14 დღე) მნიშვნელოვნად ზრდის ნეფრო- და ოტოტოქსიურობის რისკს. საინჰალაციო ფორმა ციკლურად გამოიყენება: 28 დღე ჩართული / 28 დღე შესვენება, ხანგრძლივი პერიოდის განმავლობაში. თვალის წვეთები ჩვეულებრივ 7–10 დღე ინიშნება (BNF 87).

რატომ არის საჭირო სისხლში ტობრამიცინის დონის მონიტორინგი?

ტობრამიცინს ვიწრო თერაპიული ფანჯარა აქვს — ეფექტური კონცენტრაციასა და ტოქსიურ კონცენტრაციას შორის სხვაობა მცირეა. თერაპიული მონიტორინგი (TDM) საშუალებას იძლევა: (1) დავრწმუნდეთ, რომ პიკური კონცენტრაცია საკმარისია ბაქტერიის მოკვლისთვის; (2) დავადასტუროთ, რომ ტრუ დონე საკმარისად დაბალია ტოქსიურობის თავიდან ასაცილებლად. განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია თირკმლის უკმარისობის, ხანდაზმულთა და კრიტიკული მდგომარეობის პაციენტებისთვის (BNF 87).

შეიძლება თუ არა ტობრამიცინის თვალის წვეთების გამოყენება ბავშვებში?

დიახ, ტობრამიცინის 0.3% თვალის წვეთები დაშვებულია 1 წელზე უფროს ბავშვებში ბაქტერიული კონიუნქტივიტისა და კერატიტის სამკურნალოდ. დოზირება ზრდასრულებისას ანალოგიურია: 1–2 წვეთი ყოველ 4–6 საათში. ახალშობილებში გამოყენება ოფთალმოლოგის მეთვალყურეობით ხდება (EMA SmPC).

რა განსხვავებაა ტობრამიცინსა და გენტამიცინს შორის?

ორივე ამინოგლიკოზიდია მსგავსი მოქმედების მექანიზმით, მაგრამ ტობრამიცინი Pseudomonas aeruginosa-ს მიმართ 2–4-ჯერ უფრო აქტიურია, ვიდრე გენტამიცინი. ამის გამო ტობრამიცინი უპირატესია ფსევდომონასური ინფექციებისა და კისტოზური ფიბროზის დროს. მეორე მხრივ, გენტამიცინი უფრო ხშირად გამოიყენება ემპირიული თერაპიისას მრავალფეროვანი გრამუარყოფითი ინფექციებისთვის და ფასით უფრო ხელმისაწვდომია. ტოქსიურობის პროფილი მსგავსია (BNF 87).

შეიძლება თუ არა ტობრამიცინის ალკოჰოლთან ერთად მიღება?

მიუხედავად იმისა, რომ ტობრამიცინსა და ალკოჰოლს შორის პირდაპირი ფარმაკოლოგიური ურთიერთქმედება არ არის აღწერილი, ალკოჰოლის მოხმარება ინფექციური დაავადების დროს არ არის რეკომენდებული. ალკოჰოლმა შეიძლება გამოიწვიოს დეჰიდრატაცია, რაც ნეფროტოქსიურობის რისკს ზრდის. პარენტერალური ტობრამიცინით მკურნალობისას ალკოჰოლის თავიდან აცილება მიზანშეწონილია.