biotin

მოკლედ

ბიოტინი (ვიტამინი B7, ვიტამინი H) წარმოადგენს წყალში ხსნად B ჯგუფის ვიტამინს, რომელიც მნიშვნელოვან როლს ასრულებს ნახშირწყლების, ცხიმებისა და ამინომჟავების მეტაბოლიზმში. იგი აუცილებელი კოფაქტორია კარბოქსილაზა ფერმენტებისთვის და მონაწილეობს გლუკონეოგენეზის, ცხიმოვანი მჟავების სინთეზისა და ამინომჟავების კატაბოლიზმის პროცესებში. ბიოტინი გამოიყენება ბიოტინის დეფიციტის სამკურნალოდ, აგრეთვე თმის, კანისა და ფრჩხილების ჯანმრთელობის შესანარჩუნებლად. ფარმაკოლოგიური დოზებით იგი გამოიყენება ბიოტინიდაზას დეფიციტისა და მრავლობითი კარბოქსილაზას დეფიციტის მკურნალობაში. პრეპარატი ზოგადად კარგად აიტანება, გვერდითი ეფექტები იშვიათია. მნიშვნელოვანია, რომ მაღალი დოზებით მიღებულმა ბიოტინმა შეიძლება ხელოვნურად შეცვალოს ლაბორატორიული ანალიზების შედეგები, განსაკუთრებით თიროიდული ფუნქციისა და ტროპონინის ტესტები (FDA Safety Communication, 2017).

რა არის და ფარმაკოლოგია

ბიოტინი (INN: biotin), ასევე ცნობილი როგორც ვიტამინი B7 ან ვიტამინი H, წარმოადგენს წყალში ხსნად ვიტამინს B კომპლექსის ჯგუფიდან. ქიმიურად იგი არის ურეიდო-რგოლის შემცველი ბიციკლური ნაერთი ვალერიანის მჟავის გვერდითი ჯაჭვით, მოლეკულური ფორმულით C₁₀H₁₆N₂O₃S.

ბიოტინი პირველად 1927 წელს აღწერა მარგარეტ ავიზონ ბოას-მა, როგორც საკვერცხის თეთრით გამოწვეული დერმატიტის საწინააღმდეგო ფაქტორი. 1936 წელს ფრიც კოგლმა და ვინცენტ დიუ ვინიომ გამოყვეს ეს ნივთიერება კვერცხის გულიდან და უწოდეს „ბიოტინი" (ბერძნულიდან „bios" — სიცოცხლე). სრული ქიმიური სინთეზი 1943 წელს განხორციელდა ჰარის-ის მიერ (BNF 87).

ფარმაკოლოგიურად ბიოტინი მიეკუთვნება ვიტამინებისა და მინერალების ფარმაკოთერაპიულ ჯგუფს (ATC კოდი: A11HA05). იგი ესენციალური მიკრონუტრიენტია, რომელსაც ადამიანის ორგანიზმი დამოუკიდებლად ვერ სინთეზირებს საკმარისი რაოდენობით და აუცილებელია საკვებიდან ან დანამატებიდან მიღება.

ბიოტინი ბუნებრივად გვხვდება მრავალ საკვებ პროდუქტში: ღვიძლში, კვერცხის გულში, სოიოს პროდუქტებში, თხილეულსა და მარცვლეულში. ნაწლავის მიკროფლორა ასევე წარმოქმნის ბიოტინს, თუმცა ამ გზით მიღებული რაოდენობა საკმარისი არ არის ორგანიზმის სრულფასოვანი უზრუნველყოფისათვის (WHO Model List).

ბიოტინი ხელმისაწვდომია როგორც ცალკეული დანამატის სახით, ასევე მულტივიტამინური კომპლექსების შემადგენლობაში. ფარმაკოლოგიური (მაღალი) დოზებით იგი რეგისტრირებულია იშვიათი მეტაბოლური დაავადებების სამკურნალო პრეპარატად.

მოქმედების მექანიზმი

ბიოტინის მოქმედების მექანიზმი განპირობებულია მისი როლით, როგორც აუცილებელი კოფაქტორისა ხუთი კარბოქსილაზა ფერმენტისთვის ადამიანის ორგანიზმში. ბიოტინი კოვალენტურად უკავშირდება კარბოქსილაზა ფერმენტების ლიზინის ნაშთს ბიოტინილირების პროცესით, რომელსაც კატალიზებს ჰოლოკარბოქსილაზა სინთეტაზა (HCS).

კარბოქსილაზა ფერმენტები და მათი ფუნქციები:

1. პირუვატ-კარბოქსილაზა (PC) — კატალიზებს პირუვატის ოქსალოაცეტატად გარდაქმნას, რაც გლუკონეოგენეზისა და ციტრატის ციკლის (კრებსის ციკლი) ანაპლეროზული რეაქციისთვის არის აუცილებელი. ეს ფერმენტი უზრუნველყოფს სისხლში გლუკოზის ნორმალური დონის შენარჩუნებას შიმშილის პერიოდში.

1. აცეტილ-CoA კარბოქსილაზა (ACC) — მონაწილეობს ცხიმოვანი მჟავების de novo სინთეზში, კატალიზებს აცეტილ-CoA-ს მალონილ-CoA-დ გარდაქმნას. ეს წარმოადგენს ცხიმოვანი მჟავების ბიოსინთეზის სიჩქარის განმსაზღვრელ ეტაპს.

1. პროპიონილ-CoA კარბოქსილაზა (PCC) — მნიშვნელოვანია კენტი რიცხვის ნახშირბადატომიანი ცხიმოვანი მჟავების, ზოგიერთი ამინომჟავის (იზოლეიცინი, ვალინი, მეთიონინი, თრეონინი) და ქოლესტერინის გვერდითი ჯაჭვის მეტაბოლიზმისთვის.

1. 3-მეთილკროტონილ-CoA კარბოქსილაზა (MCC) — მონაწილეობს ლეიცინის კატაბოლიზმში.

1. აცეტილ-CoA კარბოქსილაზა β (ACC2) — არეგულირებს ცხიმოვანი მჟავების β-ოქსიდაციას მიტოქონდრიაში.

ბიოტინის მეორე მნიშვნელოვანი ფუნქცია მოიცავს გენის ექსპრესიის ეპიგენეტიკურ რეგულაციას. ბიოტინი მონაწილეობს ჰისტონების ბიოტინილირების პროცესში, რაც გავლენას ახდენს ქრომატინის სტრუქტურაზე და გენის ტრანსკრიფციაზე. კერძოდ, ბიოტინილირებული ჰისტონები ასოცირებულია გენის გაჩუმებასა და გენომის სტაბილურობასთან (EMA SmPC).

გარდა ამისა, ბიოტინი მონაწილეობს უჯრედული სიგნალიზაციის პროცესებში, მოქმედებს ბიოტინილ-AMP-ს მეშვეობით და გავლენას ახდენს ციტოკინების წარმოქმნაზე, რაც ხსნის მის როლს იმუნური სისტემის ფუნქციონირებაში.

ჩვენებები

ბიოტინი გამოიყენება შემდეგი მდგომარეობებისა და დაავადებების დროს:

დადასტურებული ჩვენებები

ბიოტინის დეფიციტი — პირველადი ჩვენება, რომელიც ვლინდება ალოპეციით, სებორეული დერმატიტით, კონიუნქტივიტით, ატაქსიით, ჰიპოტონიით და განვითარების შეფერხებით ჩვილებში. დეფიციტი შეიძლება განვითარდეს არასაკმარისი კვების, ხანგრძლივი პარენტერალური კვების, ნედლი კვერცხის თეთრის ჭარბი მოხმარების (ავიდინი აკავშირებს ბიოტინს) ან ანტიეპილეფსიური პრეპარატების (კარბამაზეპინი, ფენიტოინი, ფენობარბიტალი) ხანგრძლივი გამოყენების შედეგად (BNF 87).

ბიოტინიდაზას დეფიციტი — თანდაყოლილი მეტაბოლური დაავადება, რომლის დროსაც ორგანიზმი ვერ ახდენს ბიოტინის რეციკლირებას. უმკურნალოდ იწვევს ნევროლოგიურ დარღვევებს, კანის პრობლემებს და სმენის დაკარგვას. საჭიროებს მთელი სიცოცხლის მანძილზე ბიოტინით ჩანაცვლებით თერაპიას (NICE).

მრავლობითი კარბოქსილაზას დეფიციტი (ჰოლოკარბოქსილაზა სინთეტაზას დეფიციტი) — იშვიათი აუტოსომურ-რეცესიული დაავადება, რომლის დროსაც ფარმაკოლოგიური დოზებით ბიოტინის მიღება აუცილებელია.

ფართოდ გამოყენებული, თუმცა შეზღუდული მტკიცებულებით

თმის, კანისა და ფრჩხილების ჯანმრთელობა — ბიოტინი ფართოდ გამოიყენება თმის ცვენის (/conditions/alopetsia), მტვრევადი ფრჩხილებისა და კანის პრობლემების დროს. თუმცა კლინიკური მტკიცებულება ამ ჩვენებებისთვის შეზღუდულია და ეფექტურობა დადასტურებულია მხოლოდ იმ პაციენტებში, რომლებსაც ბიოტინის დეფიციტი აქვთ (EMA SmPC).

შაქრიანი დიაბეტი — ზოგიერთი კვლევა მიანიშნებს, რომ მაღალი დოზებით ბიოტინმა შეიძლება გააუმჯობესოს გლუკოზის მეტაბოლიზმი ტიპი 2 დიაბეტის (/conditions/shaqriani-diabeti-tipi-2) დროს, თუმცა ეს მონაცემები წინასწარია.

გაფანტული სკლეროზი — მაღალი დოზებით ბიოტინი (300 მგ/დღეში) შესწავლილი იქნა პროგრესირებადი გაფანტული სკლეროზის დროს (MD1003 კვლევა), თუმცა შემდგომი III ფაზის კვლევებმა ვერ დაადასტურა სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი ეფექტურობა.

დოზირება

ბიოტინის დოზირება მნიშვნელოვნად განსხვავდება ჩვენების მიხედვით:

ადეკვატური მიღების რეკომენდებული დონე (AI)

| ასაკობრივი ჯგუფი | რეკომენდებული დოზა | |---|---| | ჩვილები 0-6 თვე | 5 მკგ/დღეში | | ჩვილები 7-12 თვე | 6 მკგ/დღეში | | ბავშვები 1-3 წელი | 8 მკგ/დღეში | | ბავშვები 4-8 წელი | 12 მკგ/დღეში | | ბავშვები 9-13 წელი | 20 მკგ/დღეში | | მოზარდები 14-18 წელი | 25 მკგ/დღეში | | მოზრდილები ≥19 წელი | 30 მკგ/დღეში | | ორსული ქალები | 30 მკგ/დღეში | | მეძუძური ქალები | 35 მკგ/დღეში |

(WHO Model List; National Institutes of Health — ODS)

ბიოტინიდაზას დეფიციტი

• ჩვილები და ბავშვები: 5-20 მგ/დღეში პერორალურად
• მოზრდილები: 5-20 მგ/დღეში პერორალურად
• დოზა ინდივიდუალურად შეირჩევა კლინიკური პასუხისა და მეტაბოლური მარკერების მიხედვით (BNF 87)

მრავლობითი კარბოქსილაზას დეფიციტი

• ნეონატალური ფორმა: 10-100 მგ/დღეში პერორალურად
• ზოგიერთ შემთხვევაში საჭიროა 200 მგ/დღემდე დოზის გაზრდა

თმის ცვენა და კოსმეტიკური მიზნებისთვის

• ტიპიურად გამოიყენება 2 500-10 000 მკგ/დღეში (2.5-10 მგ), თუმცა ეფექტურობის მტკიცებულება შეზღუდულია ბიოტინის დეფიციტის არმქონე პირებში

თირკმელების და ღვიძლის უკმარისობა

ბიოტინი წყალში ხსნადი ვიტამინია და ძირითადად თირკმელებით გამოიყოფა. თირკმლის მძიმე უკმარისობის დროს შეიძლება საჭირო გახდეს დოზის კორექცია, თუმცა სპეციფიკური რეკომენდაციები არ არსებობს. ჰემოდიალიზის პაციენტებში ბიოტინის დეფიციტის რისკი მომატებულია, რადგან დიალიზი ხელს უწყობს მის ელიმინაციას.

ღვიძლის უკმარისობის დროს დოზის კორექცია, როგორც წესი, არ არის საჭირო.

ფარმაკოკინეტიკა

შეწოვა (აბსორბცია)

ბიოტინი პერორალური მიღებისას კარგად შეიწოვება წვრილი ნაწლავიდან ნატრიუმ-დამოკიდებული მულტივიტამინური ტრანსპორტერის (SMVT) მეშვეობით. ბიოაქტიურობა ფიზიოლოგიურ დოზებში შეადგენს დაახლოებით 100%-ს. მაღალი დოზების მიღებისას შეწოვა ხდება ასევე პასიური დიფუზიით. სისხლში პიკური კონცენტრაცია მიიღწევა პერორალური მიღებიდან 1-2 საათში (EMA SmPC).

განაწილება (დისტრიბუცია)

ბიოტინი პლაზმაში ნაწილობრივ უკავშირდება ცილებს (დაახლოებით 80%). განაწილების მოცულობა შეადგენს დაახლოებით 21 ლ. ბიოტინი აქტიურად ტრანსპორტირდება უჯრედებში SMVT-ის და მონოკარბოქსილატის ტრანსპორტერის (MCT1) მეშვეობით. ღვიძლი წარმოადგენს ბიოტინის ძირითად დეპოს.

მეტაბოლიზმი

ბიოტინის მეტაბოლიზმი ხდება ორი ძირითადი გზით:

• β-ოქსიდაცია გვერდითი ჯაჭვისა, რაც ბისნორბიოტინსა და ტეტრანორბიოტინს წარმოქმნის
• გვერდითი ჯაჭვის სულფოქსიდაცია — ბიოტინ-d,l-სულფოქსიდის წარმოქმნით

მეტაბოლიტები ბიოლოგიურად არააქტიურია.

ექსკრეცია (გამოყოფა)

ბიოტინი და მისი მეტაბოლიტები ძირითადად გამოიყოფა თირკმელებით შარდთან ერთად. ნახევარგამოყოფის პერიოდი (t½) შეადგენს დაახლოებით 2 საათს. ფიზიოლოგიურ პირობებში შარდში ბიოტინის დაახლოებით 50% გამოიყოფა უცვლელი სახით, ხოლო დანარჩენი — მეტაბოლიტების სახით.

გვერდითი ეფექტები

ბიოტინი ზოგადად ძალიან კარგად აიტანება და ტოქსიკურობის ზედა ზღვარი (UL) ოფიციალურად არ არის დადგენილი, რადგან ტოქსიკურობის შემთხვევები პრაქტიკულად არ არის აღწერილი (National Academies of Sciences).

ხშირი (>10%)

• გვერდითი ეფექტები, რომლებიც >10% სიხშირით გვხვდება, პრაქტიკულად არ არის დაფიქსირებული ბიოტინის ფიზიოლოგიური ან საშუალო ფარმაკოლოგიური დოზების გამოყენებისას.

ნაკლებად ხშირი (1-10%)

• კუჭ-ნაწლავის მსუბუქი დისკომფორტი (გულისრევა, დიარეა) — ძალიან იშვიათად
• კანის გამონაყარი — ცალკეული შემთხვევები

იშვიათი და სერიოზული

• ალერგიული რეაქციები — ეოზინოფილური პლევროპერიკარდიტის ცალკეული შემთხვევები აღწერილია მაღალი დოზებით ბიოტინის და ვიტამინი B5-ის ერთდროული გამოყენებისას
• ანაფილაქსია — ექსტრემალურად იშვიათი

ლაბორატორიული ინტერფერენცია — კრიტიკულად მნიშვნელოვანი

ბიოტინის ყველაზე კლინიკურად მნიშვნელოვანი „გვერდითი ეფექტი" ეხება არა უშუალო ტოქსიკურობას, არამედ ლაბორატორიული ანალიზების ფალსიფიკაციას. ბიოტინი ხელს უშლის სტრეპტავიდინ-ბიოტინზე დაფუძნებულ იმუნოანალიზურ ტესტებს:

• ცრუ-დაბალი შედეგები: ტროპონინი, TSH, ჰექგ, ფერიტინი, PSA — „სენდვიჩ" ტიპის ანალიზებში
• ცრუ-მაღალი შედეგები: თავისუფალი T4, თავისუფალი T3, ვიტამინი D, კორტიზოლი, ესტრადიოლი — კონკურენტული ანალიზებში

FDA-მ 2017 წელს გამოსცა უსაფრთხოების შეტყობინება ამ ინტერფერენციასთან დაკავშირებით, რომელიც მოიცავდა სიკვდილის ერთ შემთხვევას ტროპონინის ცრუ-დაბალი შედეგის გამო (FDA Safety Communication, 2017). პაციენტებს, რომლებიც ბიოტინის მაღალ დოზებს იღებენ, რეკომენდებულია შეწყვიტონ მიღება ლაბორატორიული ანალიზებამდე მინიმუმ 72 საათით ადრე.

უკუჩვენებები და სიფრთხილე

აბსოლუტური უკუჩვენებები

• ჰიპერმგრძნობელობა ბიოტინის ან პრეპარატის ნებისმიერი დამხმარე ნივთიერების მიმართ

სიფრთხილის ზომები

• ლაბორატორიული ანალიზები: ბიოტინის მაღალი დოზების მიღებისას აუცილებელია ექიმისა და ლაბორატორიის ინფორმირება, რადგან შეიძლება მნიშვნელოვნად დაირღვეს სტრეპტავიდინ-ბიოტინზე დაფუძნებული ტესტების შედეგები. ეს განსაკუთრებით კრიტიკულია კარდიოლოგიური (ტროპონინი) და ენდოკრინოლოგიური (TSH, T4) ანალიზებისათვის (FDA Safety Communication, 2017).
• ჰემოდიალიზის პაციენტები: დიალიზი ამცირებს ბიოტინის დონეს, შესაძლოა საჭირო გახდეს დამატებითი შევსება.
• ანტიეპილეფსიური თერაპია: კარბამაზეპინი, ფენიტოინი, პრიმიდონი და ფენობარბიტალი ამცირებენ ბიოტინის დონეს — ამ პრეპარატების ხანგრძლივი გამოყენებისას რეკომენდებულია ბიოტინის სტატუსის მონიტორინგი.
• მწეველები: თამბაქოს მოწევა აჩქარებს ბიოტინის კატაბოლიზმს, რაც შეიძლება გაზარდოს დეფიციტის რისკი.
• ნედლი კვერცხის თეთრი: შეიცავს ავიდინს, რომელიც შეუქცევადად აკავშირებს ბიოტინს, ამიტომ ჭარბი მოხმარებისას შესაძლებელია დეფიციტის განვითარება.

ურთიერთქმედებები

მედიკამენტური ურთიერთქმედებები

ანტიეპილეფსიური პრეპარატები:

• კარბამაზეპინი, ფენიტოინი, ფენობარბიტალი და პრიმიდონი აჩქარებენ ბიოტინის კატაბოლიზმს და ამცირებენ პლაზმაში მის კონცენტრაციას. ხანგრძლივი თერაპიის დროს შეიძლება განვითარდეს სუბკლინიკური ან კლინიკური ბიოტინის დეფიციტი (BNF 87).

ვალპროის მჟავა (ვალპროატი):

• ვალპროატი ინჰიბირებს ბიოტინიდაზას და ხელს უშლის ბიოტინის ინტესტინალურ ტრანსპორტს, რაც ასევე შეიძლება გამოიწვიოს ბიოტინის დეფიციტი.

ანტიბიოტიკები (ფართო სპექტრის):

• ხანგრძლივი ანტიბიოტიკოთერაპია (განსაკუთრებით ფტორქინოლონები და სულფონამიდები) ამცირებს ნაწლავის მიკროფლორის მიერ ბიოტინის ენდოგენურ წარმოქმნას.

პანტოთენის მჟავა (ვიტამინი B5):

• ბიოტინი და პანტოთენის მჟავა იყენებენ საერთო ინტესტინალურ ტრანსპორტერს (SMVT), ამიტომ მაღალი დოზებით ერთდროულმა მიღებამ შეიძლება შეამციროს ორივე ვიტამინის შეწოვა.

ალფა-ლიპოის მჟავა:

• ასევე იზიარებს SMVT ტრანსპორტერს, პოტენციურად კონკურენციას უწევს ბიოტინის შეწოვას.

ნედლი კვერცხის თეთრი (ავიდინი):

• ავიდინი ძლიერად და შეუქცევადად უკავშირდება ბიოტინს, ბლოკავს მის შეწოვას. ამ ურთიერთქმედებას ნეიტრალიზებს თერმული დამუშავება (მოხარშვა).

ლაბორატორიული ურთიერთქმედებები

როგორც ზემოთ აღინიშნა, ბიოტინი ინტერფერირებს სტრეპტავიდინ-ბიოტინზე დაფუძნებულ იმუნოანალიზებთან, რაც შეიძლება გამოიწვიოს კლინიკურად მნიშვნელოვანი დიაგნოსტიკური შეცდომები.

ორსულობა და ლაქტაცია

ორსულობა

ბიოტინი მიეკუთვნება FDA კატეგორია A-ს ფიზიოლოგიურ დოზებში (≤30 მკგ/დღეში) — ადეკვატურმა და კარგად კონტროლირებულმა კვლევებმა არ გამოავლინა რისკი ნაყოფისთვის. თუმცა, ფარმაკოლოგიური (მაღალი) დოზებისთვის უსაფრთხოების მონაცემები შეზღუდულია, ამიტომ ამ დოზებში გამოყენება რეკომენდებულია მხოლოდ აშკარა სარგებლის შემთხვევაში.

ორსულობის დროს ბიოტინის დეფიციტის რისკი მომატებულია — კვლევებმა აჩვენა, რომ ორსული ქალების მნიშვნელოვან ნაწილს აღენიშნება სუბკლინიკური ბიოტინის დეფიციტი, რაც შეიძლება ასოცირებული იყოს ტერატოგენულ ეფექტებთან ცხოველთა მოდელებში (EMA SmPC).

ლაქტაცია

ბიოტინი გამოიყოფა დედის რძეში. ფიზიოლოგიურ დოზებში (≤35 მკგ/დღეში მეძუძური ქალებისთვის) იგი უსაფრთხოდ ითვლება და რეკომენდებულია. მაღალი ფარმაკოლოგიური დოზების გამოყენებისას ძუძუთი კვებისას სიფრთხილე გმართებთ, რადგან სპეციფიკური უსაფრთხოების მონაცემები შეზღუდულია (BNF 87).

ბრენდები საქართველოში

საქართველოს ფარმაცევტულ ბაზარზე ბიოტინი ხელმისაწვდომია როგორც ცალკეული პრეპარატის, ასევე მულტივიტამინური კომპლექსების შემადგენლობაში:

• [ბიოტინი ამვილაბი 2500 მკგ](/medications/biotini-amvilabi2500mkg-30kafs) — კაფსულები, 2500 მკგ, 30 ცალი. გამოიყენება თმის, კანისა და ფრჩხილების ჯანმრთელობის მხარდასაჭერად.

ბიოტინი ასევე შედის მრავალი B კომპლექსისა და მულტივიტამინური პრეპარატის შემადგენლობაში, რომლებიც ხელმისაწვდომია საქართველოს აფთიაქებში, მათ შორის B-კომპლექსი და სხვა. პრეპარატის შეძენა შესაძლებელია ურეცეპტოდ.

ხშირად დასმული კითხვები

რამდენი ხანი უნდა ვიღო ბიოტინი, რომ თმის ცვენაზე შედეგი დავინახო?

ბიოტინის ეფექტის შესაფასებლად თმის ცვენის შემთხვევაში საჭიროა მინიმუმ 3-6 თვიანი რეგულარული მიღება. მნიშვნელოვანია გავითვალისწინოთ, რომ ბიოტინი ეფექტურია მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ თმის ცვენა გამოწვეულია ბიოტინის დეფიციტით. სხვა მიზეზებით გამოწვეული ალოპეციის (/conditions/alopetsia) დროს ბიოტინის ეფექტურობა დადასტურებული არ არის.

შეიძლება თუ არა ბიოტინის ჭარბი დოზით მიღება საზიანო იყოს?

ბიოტინი წყალში ხსნადი ვიტამინია და ჭარბი რაოდენობა, როგორც წესი, გამოიყოფა შარდთან ერთად. პირდაპირი ტოქსიკურობა პრაქტიკულად არ არის აღწერილი. თუმცა მთავარი საშიშროება მდგომარეობს ლაბორატორიული ანალიზების ინტერფერენციაში — მაღალმა დოზებმა შეიძლება გამოიწვიოს ცრუ შედეგები თიროიდული ფუნქციის, ტროპონინის და სხვა ტესტებში, რამაც შეიძლება სერიოზული კლინიკური შეცდომები გამოიწვიოს (FDA Safety Communication, 2017).

უნდა შევწყვიტო თუ არა ბიოტინის მიღება სისხლის ანალიზის წინ?

დიახ, თუ იღებთ ბიოტინს 5000 მკგ (5 მგ) ან მეტი დოზით, რეკომენდებულია მიღების შეწყვეტა ლაბორატორიული ანალიზებამდე მინიმუმ 72 საათით (3 დღე) ადრე. ფიზიოლოგიური დოზებით (30-100 მკგ) მნიშვნელოვანი ინტერფერენცია, როგორც წესი, არ აღინიშნება.

შეიძლება თუ არა ბიოტინის ორსულობის დროს მიღება?

ფიზიოლოგიურ დოზებში (30 მკგ/დღეში) ბიოტინი უსაფრთხოა და რეკომენდებულია ორსულობის დროს, რადგან ეს პერიოდი ასოცირებულია ბიოტინის დეფიციტის მომატებულ რისკთან. მაღალი ფარმაკოლოგიური დოზების გამოყენებამდე აუცილებელია ექიმთან კონსულტაცია.

რა განსხვავებაა ბიოტინსა და სხვა B ვიტამინებს შორის?

ბიოტინი (B7) B კომპლექსის ერთ-ერთი წევრია, მაგრამ აქვს უნიკალური ფუნქცია — იგი კარბოქსილაზა ფერმენტების კოფაქტორია, ხოლო სხვა B ვიტამინები სხვადასხვა ფერმენტულ სისტემებში მონაწილეობენ. მაგალითად, B1 (თიამინი) პირუვატდეჰიდროგენაზას კოფაქტორია, B12 (კობალამინი) — მეთიონინ სინთაზასი. ერთობლივად ისინი უზრუნველყოფენ ენერგეტიკული მეტაბოლიზმის ნორმალურ ფუნქციონირებას.

აქვს თუ არა ბიოტინს ურთიერთქმედება ყოველდღიურ მედიკამენტებთან?

ბიოტინს ფიზიოლოგიურ დოზებში კლინიკურად მნიშვნელოვანი ურთიერთქმედებები არ აქვს. თუმცა ანტიეპილეფსიური პრეპარატები (კარბამაზეპინი, ფენიტოინი) და ფართო სპექტრის ანტიბიოტიკების ხანგრძლივი კურსი შეიძლება ამცირებდეს ბიოტინის დონეს ორგანიზმში. ასეთ შემთხვევაში ექიმმა შეიძლება დამატებითი ბიოტინის მიღება გირჩიოთ.